Brandon Flowers – THRASHER
★★★★☆ – Vier sterren
De cowboyhoed staat hem verrassend goed
Ik moet iets bekennen: mijn verhouding met country blijft ingewikkeld. De ene keer hoor ik een steelgitaar en wil ik onmiddellijk door naar het volgende nummer, de andere keer komt Orville Peck langs en vraag ik me ineens af of ik stiekem besmet ben geraakt met het countryvirus.
En nu doet Brandon Flowers er nog een schep bovenop.
Want THRASHER is geen Killers-album waarop toevallig ergens een steelgitaar voorbijkomt. Flowers is naar Nashville gegaan en heeft daar in de historische RCA Studio A een echte countryplaat opgenomen met producers Shawn Everett en Jonathan Rado. Met mensen als gitarist David Rawlings, pedal-steelspeler Bruce Bouton en de inmiddels 85-jarige mondharmonicaspeler Charlie McCoy haalt hij bovendien muzikanten binnen die dit genre niet gisteren op Spotify hebben ontdekt.
En weet je wat?
Het werkt.
Misschien juist omdat Flowers nooit iets half doet.
Bij hem kan country blijkbaar niet gewoon een akoestische gitaar en een hoed betekenen. Nee, de complete Nashville-kast moet open: pedal steel, mondharmonica, strijkers, honky-tonk, americana en hier en daar een flinke scheut Springsteen.
Dat levert tien nummers op, waaronder Does It Ever Cross Your Mind?, One of Us, Tiger's Blood, Plans, Paradise, Miss America en afsluiter An American Dream.
Vooral Plans en Paradise hadden vooraf al duidelijk gemaakt waar Flowers naartoe wilde. Op het album vallen ze nog beter op hun plek.
Dit is muziek over Amerika, afkomst, familie, kleine plaatsen en grote dromen. Dat is niet zo vreemd: Flowers grijpt terug op zijn jeugd in Nephi, Utah, en de countrymuziek waarmee hij via zijn vader opgroeide.
Soms hoor ik nog steeds gewoon The Killers.
Die stem kun je tenslotte moeilijk uitzetten.
Flowers blijft zingen alsof de laatste rij van een stadion hem zonder microfoon moet kunnen verstaan. Dat grootse, bijna theatrale zit nu eenmaal in zijn muzikale DNA.
En juist dat botst lekker met country.
Dit is geen man die plotseling klein en authentiek probeert te klinken omdat dat momenteel goed staat op de albumhoes. Flowers maakt er zijn eigen overdreven versie van Nashville van.
Niet alles is even sterk.
Bij sommige teksten wil Flowers iets te nadrukkelijk een groot Amerikaans verhaal vertellen. Met name Miss America en Angel hebben ook elders kritiek gekregen vanwege de manier waarop hun sociale thema's worden uitgewerkt.
En muzikaal is er een ander probleem: na een heel album begin ik soms tóch naar een synthesizer te verlangen.
Gewoon eentje.
Heel zachtjes.
Achter in de schuur.
Maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over THRASHER.
Want als countryalbum is dit verrassend overtuigend. Geen goedkope verkleedpartij en geen "The Killers goes Nashville"-grap die na drie nummers is uitgewerkt.
Flowers meent dit.
En daardoor geloof ik hem.
De Alternatieve Muziekman zegt
THRASHER gaat mijn ingewikkelde relatie met country niet volledig oplossen. Daarvoor staan er nog altijd iets te veel denkbeeldige cowboylaarzen in de kamer.
Maar Brandon Flowers krijgt mij een heel eind.
De productie is prachtig, de muzikanten zijn geweldig en Flowers stort zich met zijn gebruikelijke overgave in de Amerikaanse countrytraditie. Het resultaat is warm, uitbundig, persoonlijk en af en toe heerlijk overdreven.
Geen Hot Fuss.
Geen The Desired Effect.
En gelukkig ook geen poging om die albums opnieuw te maken.
Dit is Brandon Flowers in Nashville.
En verdomd: de cowboyhoed past hem.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,5/10
Favorieten: Plans, Paradise, Tiger's Blood, The Red Ground
Productie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Countryfactor: 🤠🤠🤠🤠🤠
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
Ik ben nog steeds geen countryliefhebber. Maar na Orville Peck en nu Brandon Flowers begin ik me wel zorgen te maken. Als ik volgende week vrijwillig een cowboyhoed bestel, grijpt iemand dan even in?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten