Fontaines D.C. – Marianne
Alsof ze nooit zijn weggeweest – donkerder, gruiziger en vooral héérlijk
Sommige bands kondigen een nieuw hoofdstuk aan en vinden vervolgens dat werkelijk alles anders moet. Nieuw kapsel, nieuw logo, synthesizer erbij en in het persbericht staat dan dat ze "zichzelf opnieuw hebben uitgevonden".
Fontaines D.C. doet gelukkig iets veel verstandigers.
Ze bewegen gewoon verder.
Met Marianne, de leadsingle van Dopamine Chamber, pakken de Ieren de draad van Romance weer op. Alleen wordt het licht nog een stukje verder gedimd.
En wat mij betreft mogen ze dat vaker doen.
Wat een heerlijk nummer.
Vanaf de eerste momenten zit je opnieuw in die typische wereld van Fontaines D.C. De productie is koud en donker, de synths voelen bijna hoekig aan en vervolgens komt die gruizige gitaar binnen.
Daaroverheen natuurlijk Grian Chatten.
Die stem kun je inmiddels uit duizenden herkennen.
Chatten zingt soms niet eens echt. Hij praat, sleept, mompelt en scandeert zich door een nummer heen alsof melodie iets is waar hij pas later over wil nadenken.
Maar het werkt.
Sterker nog: bij Marianne is juist die combinatie van zijn stem en de donkere instrumentatie de grote kracht.
Het refrein nestelt zich verrassend snel in je hoofd. Dat vind ik interessant, want Fontaines D.C. slaagt er steeds beter in om muziek behoorlijk donker te laten klinken zonder ontoegankelijk te worden.
Commercieel zonder commercieel te klinken.
Dat is knap.
Want je hoort nergens een platenbaas roepen: "jongens, we hebben nog een refreintje voor de radio nodig." Het nummer blijft volledig binnen hun eigen universum en is tegelijkertijd onmiddellijk herkenbaar.
Misschien is dat wel de grootste ontwikkeling sinds Romance.
Fontaines D.C. hoeft niet meer te bewijzen dat ze een interessante postpunkband zijn. Die fase zijn we voorbij. De groep heeft inmiddels een eigen muzikale taal ontwikkeld waarin postpunk, alternatieve rock, synths en steeds grotere melodieën probleemloos naast elkaar kunnen bestaan.
Marianne voelt daardoor niet als een radicale koerswijziging.
Het voelt als een logische volgende stap.
En eerlijk gezegd heb ik dat liever.
Niet iedere nieuwe plaat hoeft een band opnieuw uit te vinden. Als je een wereld hebt gebouwd die interessant genoeg is, kun je ook gewoon een deur openen naar een volgende kamer.
Bij Marianne is die kamer alleen wat donkerder.
De muren zijn zwart.
Er flikkert ergens een tl-buis.
En Grian Chatten staat in de hoek alsof hij al drie dagen niet geslapen heeft.
Welkom bij Fontaines D.C.
Wat mij vooral enthousiast maakt, is wat dit betekent voor Dopamine Chamber. Als Marianne werkelijk de richting aangeeft, kan dit een fascinerend vervolg op Romance worden. Donkerder, elektronischer misschien, maar zonder de gitaren of het karakter van de band kwijt te raken.
Daar wil ik meer van horen.
De Alternatieve Muziekman zegt
Marianne is Fontaines D.C. zoals ik ze graag hoor: donker, gruizig, melodieus en een klein beetje ongemakkelijk. De hoekige synths, die heerlijke riff en vooral de karakteristieke voordracht van Grian Chatten vallen precies op hun plaats.
Verrassend?
Misschien niet eens.
Maar soms hoeft dat ook helemaal niet.
Als je het zó goed doet, mag je best gewoon verdergaan.
Heerlijk nummer.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Albumverwachting Dopamine Chamber: ⭐⭐⭐⭐⭐
Als Romance de deur naar een nieuwe Fontaines D.C. opende, doet Marianne het licht in die kamer nog wat verder uit. En gek genoeg wil ik daardoor alleen maar verder naar binnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten