Passenger – It Was Gonna Be You
Nee, geen Let Her Go – wel country, maar vooral een beetje té glad
Bij Passenger gebeurt onvermijdelijk hetzelfde als bij iedere artiest met één gigantische wereldhit. Je kunt daarna nog twintig albums opnemen, drie keer van genre veranderen en een complete opera over belastingaangifte schrijven, maar uiteindelijk vraagt iemand toch:
“Is het een beetje zoals Let Her Go?”
Nou.
Nee.
It Was Gonna Be You is gelukkig geen poging om Let Her Go nog eens dunnetjes over te doen. Mike Rosenberg kiest deze keer nadrukkelijk voor een meer countryachtig geluid. Akoestische gitaren, een warme productie en dat typische gevoel van een lange weg, een gebroken hart en waarschijnlijk ergens in de verte een veranda.
Op papier zou dat best goed bij Passenger moeten passen.
Zijn stem heeft tenslotte altijd iets breekbaars gehad. Rosenberg hoeft niet enorm uit te halen om emotie over te brengen. Zijn wat hoge, licht raspende stem is onmiddellijk herkenbaar en past eigenlijk uitstekend bij folk en country.
Toch blijf ik bij It Was Gonna Be You met één probleem zitten.
Het is mij te glad.
Alles klinkt prachtig.
En precies dát zit me dwars.
De gitaren staan keurig op hun plek. De zang is netjes opgenomen. De achtergrondinstrumenten verschijnen precies wanneer je verwacht dat ze verschijnen. Vervolgens komt het refrein en schuift de productie heel beheerst een stukje omhoog.
Niets schuurt.
Niets kraakt.
Nergens ligt muzikaal een losse stoeptegel waar je onverwacht over struikelt.
En juist bij country wil ik dat eigenlijk wel.
Country hoeft voor mij helemaal niet ouderwets te klinken, maar een beetje stof aan de schoenen mag best. Een gitaar die niet helemaal perfect klinkt. Een stem die even breekt. Een instrument dat iets te hard binnenkomt.
Iets menselijks.
Hier lijkt ieder rafelrandje zorgvuldig te zijn weggepoetst.
Daardoor kom ik opnieuw bij dat vervelende woord uit:
keurig.
En keurig is voor mij zelden spannend.
Dat betekent niet dat It Was Gonna Be You slecht is. Integendeel. Rosenberg schrijft nog altijd gemakkelijk een melodie en zijn stem geeft het nummer voldoende persoonlijkheid om boven de gemiddelde singer-songwriter uit te komen.
Ik begrijp ook uitstekend dat veel Passenger-liefhebbers hiervan zullen genieten.
Het is warm.
Toegankelijk.
Melodieus.
Maar waar Let Her Go destijds juist door zijn eenvoud iets direct herkenbaars had, voelt deze single meer alsof alles zorgvuldig is ontworpen om vooral niemand tegen de haren in te strijken.
Misschien werkt het live beter.
Geef Rosenberg een akoestische gitaar, haal een paar productielagen weg en laat dat nummer iets meer ademen. Ik vermoed dat ik het dan een stuk mooier vind.
De Alternatieve Muziekman zegt: nee, It Was Gonna Be You is gelukkig geen nieuwe Let Her Go. Passenger kiest voor een duidelijke countrysfeer en dat past eigenlijk uitstekend bij zijn stem. Alleen is de productie mij veel te glad. Country met alle modder zorgvuldig van de laarzen gepoetst.
Mooi gemaakt?
Ja.
Prettig om naar te luisteren?
Zeker.
Maar ik wil een beetje rafelrand.
Een beetje vuil.
Een beetje gevaar.
Nu krijg ik country die na afloop keurig zijn schoenen bij de voordeur zet.
★★★☆☆ – 3 van de 5 sterren
Cijfer: 6,8/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
Countryfactor: ⭐⭐⭐☆☆
Rafelrand: ⭐☆☆☆☆
Passenger hoeft van mij nooit meer Let Her Go te maken. Maar bij de volgende countrysong mag hij de producer best vragen om niet ieder krasje weg te poetsen. Soms zit juist dáár het gevoel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten