Johnny Marr – It’s Time
Net als bij Peter Gabriel: ik weet eigenlijk vooraf al dat het goed zit
Er zijn artiesten waarbij ik bij een nieuwe single eerst voorzichtig ga zitten.
En er zijn artiesten waarbij ik eigenlijk al bevooroordeeld ben voordat ik één noot gehoord heb.
Johnny Marr behoort tot die laatste categorie.
Ik heb datzelfde met Peter Gabriel. Niet omdat die twee muzikaal nou zoveel op elkaar lijken. Integendeel. Maar bij allebei heb ik dat merkwaardige vertrouwen:
het is eigenlijk altijd goed.
Misschien niet altijd een meesterwerk. Niet ieder nummer krijgt een 10 en niet iedere single wordt een klassieker. Maar slecht?
Dat gebeurt bijna nooit.
En It’s Time verandert daar helemaal niets aan.
Vanaf het moment dat die gitaar binnenkomt, weet je ongeveer hoe laat het is.
Marr-tijd.
Die gitaar heeft inmiddels bijna een eigen paspoort. Helder, melodieus, ritmisch en nooit overdreven zwaar. Marr hoeft geen muur van geluid neer te zetten om aanwezig te zijn. Een paar akkoorden zijn soms voldoende en je weet wie er speelt.
Dat is natuurlijk een erfenis van The Smiths, maar Johnny Marr heeft inmiddels ruimschoots bewezen dat hij veel meer is dan "de gitarist van".
En It's Time heeft iets wat ik ontzettend prettig vind:
feelgood.
Niet het soort feelgood waarbij er een kinderkoor verschijnt, iedereen begint te klappen en je na drie minuten verplicht gelukkig moet zijn.
Nee.
Johnny Marr doet het subtieler.
Er zit beweging in het nummer. Een lichte energie waardoor ik bijna automatisch wat harder ga rijden – binnen de maximumsnelheid natuurlijk, we blijven keurige alternatieve muziekliefhebbers.
De gitaren glinsteren.
Het ritme loopt lekker.
En Marr zingt zoals Marr zingt.
Geen enorme stem in de categorie Peter Gabriel, maar dat hoeft helemaal niet. Zijn zang past juist perfect bij zijn eigen muziek. Licht nonchalant, Brits en zonder overdreven drama.
Misschien zit daar ook mijn vergelijking met Gabriel.
Beide mannen hebben na tientallen jaren muziek maken een eigen wereld gecreëerd.
Bij Peter Gabriel hoor je soms drie seconden en denk je: Peter.
Bij Johnny Marr gebeurt hetzelfde met een gitaar.
Johnny.
Klaar.
Natuurlijk kun je daar kritisch over doen. Je zou kunnen zeggen dat It's Time geen muzikale revolutie veroorzaakt.
Klopt.
Maar moet Johnny Marr op zijn leeftijd ineens hyperpop gaan maken omdat wij anders vinden dat hij zichzelf herhaalt?
Alsjeblieft niet.
Soms wil ik gewoon horen waarom ik iemand überhaupt goed ben gaan vinden.
En It's Time geeft mij precies dat.
De Alternatieve Muziekman zegt
Ik geef het toe:
bij Johnny Marr ben ik niet helemaal objectief.
Net zoals bij Peter Gabriel.
Niet omdat ze hetzelfde klinken, maar omdat ik bij allebei bijna blind vertrouw op hun muzikale smaak.
En opnieuw stelt Marr mij niet teleur.
It's Time is geen ingewikkelde kunstgreep. Het is gewoon een heerlijk Johnny Marr-nummer: melodieuze gitaren, vaart, Britse klasse en vooral een lekkere feelgood-sound.
Soms is dat genoeg.
Sterker nog:
soms is dat precies wat je nodig hebt.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,0/10
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Gitaarfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Feelgoodfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Johnny-Marr-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Bij sommige artiesten vraag je je af of hun nieuwe nummer goed zal zijn. Bij Johnny Marr vraag ik me vooral af hóé goed. It’s Time geeft opnieuw het vertrouwde antwoord: gewoon weer heel goed
Geen opmerkingen:
Een reactie posten