Sommige nummers zijn muziek.
Andere zijn vooral tijdscapsules.
“So Many People” hoort duidelijk bij die tweede categorie.
Muzikaal is dit late jaren-80-pop zoals die toen bedoeld was: licht melancholisch, elektronisch zonder scherpte, en melodisch genoeg om mee te bewegen zonder echt te blijven hangen. Het nummer kabbelt prettig voort, met synths die inmiddels vriendelijk gedateerd klinken. Niet gênant oud — meer geruststellend oud.
Maar de video is hier de echte hoofdrolspeler.
Alles klopt aan het tijdsbeeld: de styling, de blikken, de manier waarop ernst wordt gespeeld zonder ironie. Dit is een periode waarin popmuziek nog geloofde dat ze iets te zeggen had over de wereld, zonder precies te weten wat. De beelden versterken dat gevoel: mensen, straten, afstand en verbinding — groot gebracht, klein uitgewerkt.
Hubert Kah zelf blijft de rustige observator. Geen charisma-explosie, geen theatrale overdrijving. Hij kijkt, zingt en registreert. Dat past bij het nummer, dat meer beschouwt dan verklaart. “So Many People” gaat niet over oplossingen, maar over aanwezigheid.
Zonder de clip zou “So Many People” waarschijnlijk een aardige voetnoot zijn. Met de video wordt het een document. Geen klassieker, geen meesterwerk — maar een eerlijk portret van een tijd waarin popmuziek nog dacht dat ze de wereld kon samenvatten in vier minuten.
Eindoordeel
Sterren: ★★★½☆
Cijfer: 7,4
Muzikaal degelijk, visueel waardevol. De video tilt het nummer naar een hoger plan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten