Soms krijg je een EP waarvan je na tien seconden denkt: hé, dit ruikt naar vroeger. Niet stoffig-vroeger, maar warm-vinyl-vroeger. Zo’n geluid dat klinkt alsof iemand met liefde aan knoppen heeft gedraaid in plaats van op “preset 14” heeft geklikt. Baby Condor levert met hun titelloze debuut-EP precies dat: analoge warmte, harmonieën en tijdloze liedjes.
Zes nummers. Geen vulling. Geen TikTok-haakjes. Gewoon songs.
Je hoort meteen waar de mosterd vandaan komt: het Great American Songbook, de melodische klasse van James Taylor, Paul Simon, Harry Nilsson, McCartney, een beetje soul à la Marvin Gaye, hier en daar orkestrale flair alsof Quincy Jones even binnenloopt met een kop koffie. En toch voelt het nergens als verkleedpartij. Dat is knap. Inspiratie zonder cosplay.
De kracht van deze EP zit ’m in de arrangementen. Strijkers die niet overdreven doen, blazers die precies op tijd binnenkomen, koortjes die zachtjes tegen je schouder leunen. Alles klinkt rond, menselijk, warm. Alsof je het kunt aanraken. In een tijd waarin alles digitaal strakgetrokken wordt, voelt dit bijna rebels.
De zang is melodieus en oprecht, zonder theatrale uithalen. Geen “kijk mij eens zingen”. Meer: dit is gewoon het lied. Dat past bij het karakter van de EP. Baby Condor wil je niet overdonderen, maar verleiden. En dat werkt beter dan verwacht.
Is alles perfect? Nee. Soms is het misschien iets té braaf. Je mist af en toe een rafelrandje, een moment dat iets ontspoort. Het blijft allemaal heel netjes. Maar eerlijk: liever dit dan weer een band die denkt dat lo-fi automatisch interessant is.
Wat overblijft is een rijke, filmische, melodieuze kennismaking die vooral laat horen dat hier songwriters aan het werk zijn. Geen hype, maar vakmanschap. En dat hoor je steeds minder.
Cijfer: 8,3
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 7,2
