FLETCHR FLETCHR – Karma
Ik hoor van alles. Dat is misschien precies het probleem: ik weet nog niet wát ik ervan vind
Bij Passenger van FLETCHR FLETCHR was ik behoorlijk duidelijk: veelbelovend.
Dus bij Karma ging de koptelefoon op met enige verwachting.
En vervolgens gebeurde er iets vervelends.
Ik hoor namelijk van alles.
Britse indierock. Een beetje postpunk. Elektronica. Donkere gitaren. Iets filmisch. Hier en daar zelfs een vleugje van die grote Britse bands die een refrein graag zo bouwen dat het achteraan op een festivalveld ook nog aankomt.
Alle ingrediënten staan op tafel.
En toch zit ik na afloop met maar één reactie:
tja… ik weet het niet.
Karma staat op de vijf nummers tellende EP On The Island We Call Home, die op 21 augustus verscheen. Het nummer duurt 3:07 en is daarmee compact, maar opvallend genoeg behoort het juist tot de donkerdere momenten van de EP.
Een andere recensie noemt Karma zwaar, dreigend en langzaam opbouwend naar een van de meest filmische momenten van de plaat.
Dat hoor ik ook.
Maar waar moet ik hem neerzetten?
Het begint interessant.
Er hangt meteen iets dreigends in de lucht en ik verwacht dat het nummer ieder moment een richting kiest.
Dan komt er een nieuwe laag.
Nog een geluid.
De zang trekt aan.
De productie wordt groter.
En mijn hoofd begint enthousiast referenties uit de kast te trekken.
Hoor ik daar iets van Editors?
Een beetje.
The 1975?
Misschien.
Nothing But Thieves?
Ook ergens.
Een vleugje moderne Britse stadionindie?
Zeker.
Maar iedere keer als ik denk: daar heb ik hem, schuift Karma alweer een andere kant op.
Dat kan natuurlijk juist een kwaliteit zijn.
Alleen mis ik hier dat ene moment waarop al die invloeden veranderen in iets waarvan ik onmiddellijk denk:
dit is FLETCHR FLETCHR.
En dat had ik bij Passenger sterker.
Tweede keer luisteren dan maar
Want na mijn ervaring met The Swell heb ik geleerd dat mijn eerste oordeel niet heilig is.
Dus nog een keer.
En eerlijk?
Hij wordt beter.
Vooral de opbouw begint me meer te bevallen. De donkere sfeer blijkt behoorlijk zorgvuldig gemaakt en naarmate het nummer verdergaat, begrijp ik beter waarom die filmische productie nodig is.
FLETCHR FLETCHR probeert niet alleen een lekker indiehitje neer te zetten.
Er zit ambitie in.
Dat waardeer ik.
De EP als geheel wordt ook beschreven als een plaat waarop de rauwe emotie van hun liveshows wordt gecombineerd met een duidelijk zelfverzekerder studiogeluid.
Maar het kwartje valt nog niet zoals bij Heathlands.
Daar ging ik van:
tja
naar:
JA!
Hier ga ik voorlopig van:
tja…
naar:
hmmm, interessant.
Dat is vooruitgang.
Maar geen aardverschuiving.
De Alternatieve Muziekman zegt
Karma is absoluut geen slecht nummer.
Sterker nog: ik vermoed dat dit er eentje is die over een paar weken ineens veel hoger bij mij kan eindigen.
De sfeer is goed.
De productie is sterk.
De donkere kant van FLETCHR FLETCHR bevalt me.
En ik hoor genoeg ideeën om nieuwsgierig te blijven.
Maar ik hoor momenteel misschien juist te veel.
Alsof de band me vijf verschillende visitekaartjes tegelijk geeft en ik nog moet ontdekken welke nou echt van hen is.
Bij Passenger dacht ik:
deze band is veelbelovend.
Na Karma denk ik nog steeds hetzelfde.
Alleen zet ik er nu een vraagteken achter.
En soms is dat helemaal niet erg.
★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren
Cijfer: 7,6/10
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐½
Donkere kant: ⭐⭐⭐⭐☆
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐☆
Productie: ⭐⭐⭐⭐½
Originaliteit: ⭐⭐⭐½☆
Melodie: ⭐⭐⭐½☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐½☆
Hitpotentie: ⭐⭐⭐½☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴½⚪
Twijfelfactor: ❓❓❓❓
Karma doet veel goed. Misschien zelfs iets te veel tegelijk. Ik hoor allerlei mooie dingen, alleen nog niet dat ene ding waardoor ik roep: ja, dít is het. Voorlopig blijft het dus bij mijn meest gebruikte muzikale tussenstation: tja… ik weet het niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten