Twee nieuwe Britse bands op één dag. Maar Saint Clair wint.
KEO – BE HAPPY
Soms zijn er dagen waarop ik denk: waarom luister ik eigenlijk nog steeds iedere dag naar nieuwe muziek?
En dan krijg je op één dag Saint Clair met Dreams én Keo met Be Happy voorgeschoteld.
Kijk.
Daarom dus.
Twee jonge Britse gitaarbands die bewijzen dat er na Oasis, Radiohead, Blur en al die andere muzikale grootheden nog altijd leven bestaat op dat eiland.
Al klinkt Keo behoorlijk anders dan Saint Clair.
Waar Saint Clair mij vooral weet te pakken met melodie en dat heerlijke Britpopgevoel, komt Keo binnen alsof iemand vergeten is de versterkers zachter te zetten.
Be Happy.
Wat een gezellige titel.
De muziek denkt daar duidelijk anders over.
Vanaf het begin krijgen we stevige drums, gruizige gitaren en de stem van Finn Keogh, die klinkt alsof hij een paar vervelende weken achter de rug heeft en besloten heeft die frustratie niet bij de huisarts, maar in een opnamestudio achter te laten.
Heerlijk.
Keo komt uit Londen en Be Happy opent het debuutalbum Put A Smile On For Me, dat op 25 september verscheen.
Muzikaal hoor ik hier niet zozeer de vrolijke Britpop van Blur of Supergrass, maar eerder de alternatieve Britse gitaarrock die in de jaren negentig naast Britpop bestond.
Een beetje Radiohead.
Een flinke scheut Wunderhorse.
En ergens in de verte hoor ik zelfs de Amerikaanse grunge van Nirvana en Soundgarden.
De gitaren mogen schuren.
De drums mogen rammen.
En Finn Keogh hoeft vooral niet iedere noot keurig binnen de lijntjes te zingen.
Dat laatste maakt het nummer interessant.
Er zit emotie in zijn stem. Geen ingestudeerde wanhoop, maar een bijna wanhopige behoefte om ergens grip op te krijgen.
Want Be Happy is bepaald geen vrolijk liedje.
Het draait juist om de vraag waarom sommige mensen ogenschijnlijk zo gemakkelijk gelukkig kunnen zijn, terwijl anderen voortdurend met zichzelf in de knoop zitten.
Een vrolijke titel met een behoorlijk donkere inhoud dus.
Britse humor.
De officiële videoclip maakt het nog vreemder: een band in een oude bioscoop, een overdreven kleurrijke droomwereld en een publiek waarbij geluk langzaam iets ongemakkelijks krijgt.
Dat vind ik leuk.
Keo heeft duidelijk meer in huis dan alleen vier jongens met gitaren.
Toch heb ik ook kritiek.
De muzikale invloeden liggen er soms behoorlijk dik bovenop. Vooral Wunderhorse komt regelmatig in gedachten. En hoewel ik die rauwe gitaarmuur waardeer, mis ik nog een melodisch moment dat zich onmiddellijk in mijn hoofd nestelt.
Daar wint Saint Clair vandaag.
Dreams heeft voor mij nét dat beetje extra. Die melodieuze Britse charme waardoor ik na afloop meteen opnieuw op play druk.
Be Happy is daarentegen een nummer dat vooral indruk maakt met energie, spanning en emotie.
Twee verschillende kwaliteiten.
En allebei bijzonder welkom.
Want mocht iemand nog beweren dat Britse gitaarmuziek dood is, dan heb ik vandaag twee nieuwe bands gevonden die graag even langskomen om dat misverstand recht te zetten.
Waarschijnlijk met de versterkers op tien.
En Keo?
Die mogen terugkomen.
Maar vandaag gaat de bloemenbos naar Saint Clair.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Genre: Britse alternatieve rock / grunge / indie
Stem: ★★★★½
Gitaarfactor: ★★★★★
Melodie: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★½☆
Plus: rauwe gitaren, sterke zang en heerlijke energie.
Min: de invloeden van Wunderhorse en de jaren negentig zijn soms nadrukkelijk aanwezig.
Voor liefhebbers van: Wunderhorse, Radiohead, Nirvana en Soundgarden.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: Keo maakt met Be Happy een uitstekende indruk. Rauw, donker en heerlijk Brits. Maar vandaag is er één probleem: Saint Clair bracht ook een nummer uit.
En die heeft gewonnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten