John Oates – Goodnight Or Goodbye
Ja, die ene ‘stille’ van Hall & Oates. Sorry John, maar van mij mag het deze keer vooral goodbye zijn
Ik heb helemaal niets tegen John Oates.
Integendeel. Als helft van Hall & Oates hoort hij bij een duo dat een indrukwekkende stapel uitstekende pop- en soulnummers heeft gemaakt. I Can't Go for That, Out of Touch, Maneater, She's Gone, You Make My Dreams — daar hoeven we echt geen discussie over te voeren.
Maar John was voor mijn gevoel toch altijd een beetje die andere.
Daryl Hall vooraan.
John Oates ernaast.
Gitaar erbij.
Snor erbij.
Prima geregeld.
En nu komt Oates solo met Goodnight Or Goodbye.
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen:
sorry John, ik vind dit helemaal niks.
Het aardige is dat er wel een verhaal achter zit. Oates vond een oude opname terug die hij al in 1992 had gemaakt. Hij wilde destijds de onzekerheid van jonge liefde vangen in een retrostijl uit de jaren zestig, compleet met doo-wopachtige achtergrondharmonieën, die hij zelf inzong. Hij heeft het oude idee nu opnieuw uitgewerkt en op 28 augustus uitgebracht.
Dat verklaart meteen waarom ik tijdens het luisteren aan Billy Joel – The Longest Time moet denken.
En daar ontstaat het probleem.
Want dat nummer vond ik ook nooit geweldig.
Al die keurige samenzang.
Dat nostalgische jaren-vijftig/zestiggevoel.
Alles perfect afgerond.
Geen krasje.
Geen onverwachte hoek.
Geen moment waarop iemand per ongeluk een synthesizer omver schopt.
Het is mij gewoon veel te glad.
Amerikaanse pop met extra glansmiddel
Technisch valt er weinig op Goodnight Or Goodbye aan te merken.
Oates kan zingen.
De harmonieën kloppen.
De melodie klopt.
De productie klopt.
Waarschijnlijk staat zelfs de koffie in de studio precies recht op tafel.
Maar soms kan muziek zó netjes zijn dat ik er juist niets meer bij voel.
Dat heb ik hier.
Het klinkt als klassieke, gepolijste Amerikaanse pop die bewust teruggrijpt naar doo-wop en vroege rock-'n-roll. Dat is ook precies wat Oates wilde maken.
Missie geslaagd dus.
Alleen was het blijkbaar niet mijn missie.
Want waar ik normaal gesproken val voor melancholie, een onverwachte synthesizer, een schurende gitaar of een productie waarin iets geheimzinnigs gebeurt, krijg ik hier vooral:
netjes.
Heel netjes.
Misschien zelfs té netjes.
En dan merk je ook weer hoe persoonlijk muzieksmaak is. Zet mij een nieuwe Simple Minds, DIIV, M83 of Echo & The Bunnymen voor en ik zoek binnen twintig seconden alweer naar een excuus om er 4,5 ster tegenaan te gooien.
Hier zoek ik vooral naar iets dat mij wakker schudt.
Het komt niet.
De Alternatieve Muziekman zegt
Er is trouwens één belangrijk voordeel.
Goodnight Or Goodbye duurt maar 3:28.
Kijk.
Dat scheelt.
En misschien ben ik streng, want dit is helemaal geen slecht gemaakt nummer. Wie houdt van doo-wop, Amerikaanse retro-pop en die keurige vocale harmonieën kan hier waarschijnlijk veel meer mee.
Ik niet.
En dat mag ook weleens gezegd worden.
Niet iedere bekende naam hoeft automatisch vier sterren te krijgen omdat hij toevallig al vijftig jaar een indrukwekkend cv heeft.
John Oates wilde met Goodnight Or Goodbye terug naar de romantische popmuziek uit zijn jeugd.
Dat is gelukt.
Ik hoef alleen niet mee.
★★½☆☆ – 2,5 van de 5 sterren
Cijfer: 5,8/10
Vakmanschap: ⭐⭐⭐⭐☆
Samenzang: ⭐⭐⭐⭐☆
Originaliteit: ⭐⭐☆☆☆
Billy Joel – The Longest Time-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Gladheid: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Herluisterwaarde: ⭐⭐☆☆☆
Hitpotentie: ⭐⭐☆☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴☆☆☆
Goodnight Or Goodbye? Voor mij deze keer vooral goodbye. Maar geen zorgen John: morgen zet ik gewoon weer I Can't Go for That op. Want dáár kan ik nog altijd geen ‘no’ tegen zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten