Echo & The Bunnymen – Take Me By The Hand
Een discostamper van Echo & The Bunnymen? Ja hoor. Pak mijn hand maar, Ian
Soms denk je dat je na ruim veertig jaar wel ongeveer weet wat een band gaat doen.
Bij Echo & The Bunnymen verwacht ik duisternis. Een beetje mist. Een gitaar die klinkt alsof de zon al drie dagen niet is opgekomen. En natuurlijk Ian McCulloch, die met die karakteristieke stem zelfs een boodschappenlijstje waarschijnlijk nog existentieel kan laten klinken.
En dan komt Take Me By The Hand.
We zijn nog maar een dikke minuut onderweg en daar verschijnt al een heerlijk schurende gitaarsolo.
Mijn eerste gedachte:
ja, daar zijn ze.
Maar wacht eens even.
Wat gebeurt hier?
Want onder die gitaren zit zowaar een ritme waarop je kunt dansen.
Echo & The Bunnymen heeft gewoon een discostamper gemaakt.
Nou ja, een Bunnymen-discostamper natuurlijk. Verwacht geen spiegelbol, witte pakken en Ian McCulloch die ineens de Bee Gees gaat nadoen. Dat beeld krijg ik trouwens voorlopig ook niet meer uit mijn hoofd.
Maar Take Me By The Hand heeft wel degelijk een opvallend lichte, elektronische en bijna synthpopachtige energie.
En ik vind het geweldig.
Juist omdat Echo & The Bunnymen zo verschrikkelijk goed donker en naargeestig kunnen klinken, werkt deze andere kant zo lekker. De melancholie is niet verdwenen. De stem van McCulloch zorgt daar vanzelf wel voor. Maar de muziek trekt hem deze keer bijna de dansvloer op.
Tegenstribbelen heeft geen zin, Ian.
Die combinatie van elektronica, ritme en Will Sergeants gitaar is misschien wel het sterkste aan het nummer. Want die gitaar voorkomt dat Take Me By The Hand verandert in keurige synthpop.
Hij schuurt.
Hij wringt.
En juist daardoor blijft het onmiskenbaar Echo & The Bunnymen.
Het is alsof iemand een donkere Engelse club uit 1984 heeft opgeknapt. De muren zijn nog zwart, de rookmachine staat er nog en Ian McCulloch staat nog steeds achterin ernstig te kijken.
Alleen heeft iemand ineens de dansvloer aangezet.
En dan komt Apples For Isaac
Mijn verwachtingen voor het nieuwe album worden ondertussen behoorlijk hoog.
Apples For Isaac verschijnt op 18 september en alleen die titel vind ik al fantastisch.
Apples For Isaac.
Natuurlijk denk je onmiddellijk aan Isaac Newton.
Een appel.
Zwaartekracht.
En eigenlijk past dat wonderlijk goed bij Echo & The Bunnymen: een band die jarenlang muzikaal de zwaartekracht behoorlijk serieus nam, maakt nu ineens een nummer dat opvallend lichtvoetig klinkt.
Na eerdere nieuwe muziek begint zich bovendien een beeld af te tekenen van een band die niet simpelweg zijn verleden probeert na te spelen.
En dát is belangrijk.
Want ik hoef helemaal geen nieuwe The Killing Moon.
Die hebben we al.
En die is uitstekend.
Ik wil horen wat Echo & The Bunnymen nu nog te vertellen heeft.
Als Take Me By The Hand daarvoor een aanwijzing is, krijgen we op Apples For Isaac een plaat waarop de klassieke Bunnymen-sfeer wordt gecombineerd met meer elektronica, melodie en beweging.
Dan staat 18 september inderdaad met rood in mijn agenda.
De Alternatieve Muziekman zegt
Wat een heerlijk nummer.
Vooral omdat ik dit niet helemaal zag aankomen.
Die eerste schurende gitaar geeft me precies wat ik van Echo & The Bunnymen wil, maar vervolgens krijg ik er een verrassend dansbare synthpopkant bij cadeau.
En toch denk je geen seconde:
wie heeft Echo & The Bunnymen vervangen?
Dat is de kunst.
Vernieuwen zonder jezelf kwijt te raken.
Ian McCulloch klinkt nog steeds als Ian McCulloch. Will Sergeant blijft die gitaren heerlijk laten schuren. Alleen blijkt er tussen al die melancholie ineens ruimte voor een dansvloer.
En weet je?
Daar mogen ze van mij best wat vaker komen.
Want als Apples For Isaac dit niveau vasthoudt, zou dat weleens een weergaloze lp kunnen worden.
Nog dertien dagen.
Ik tel af.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,4/10
Echo & The Bunnymen-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Schurende gitaar: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synthpopfactor: ⭐⭐⭐⭐½
Dansbaarheid: ⭐⭐⭐⭐½
Ian McCulloch: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Verwachting Apples For Isaac: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴🔴
Take Me By The Hand? Prima, Ian. Maar als je me rechtstreeks naar 18 september en Apples For Isaac wilt brengen, mag je ook best een beetje doorlopen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten