Dexys Midnight Runners – LOVE
Kevin Rowland zingt over een heel leven. Soms hartverscheurend mooi, soms wat lang uitgesponnen — maar vooral oprecht
Once A Man, Twice A Child maakte het mij vooraf behoorlijk moeilijk.
Dat nummer kwam namelijk keihard binnen.
Niet door een gigantisch refrein, maar door het verhaal. Kevin Rowland zingt over zijn vader, die na een beroerte steeds afhankelijker werd. De rollen draaien om: de vader die vroeger voor zijn zoon zorgde, moet nu zelf geholpen worden.
Pfff.
Dat blijft voor mij zonder twijfel een vijfsterrennummer.
En misschien lag daardoor de lat voor het nieuwe album LOVE meteen iets te hoog.
Want laat ik duidelijk zijn: dit is een goed album. Soms zelfs een prachtig album.
Maar vijf sterren?
Nee. Daarvoor is niet ieder nummer even sterk.
LOVE verscheen op 4 september via Heavenly en telt tien nummers. Opvallend genoeg gebruikt Kevin Rowland voor het eerst sinds Don't Stand Me Down uit 1985 weer de volledige naam Dexys Midnight Runners. De productie is in handen van David Holmes, die de plaat een warme, soulvolle en soms bijna filmische uitstraling geeft.
Een album over liefde — maar niet alleen verliefdheid
De titel LOVE lijkt bijna lachwekkend eenvoudig.
Maar Rowland bedoelt met liefde veel meer dan twee mensen die verliefd naar elkaar zitten te kijken.
Het gaat over zijn vader.
Zijn jeugd.
Zijn kleinkinderen.
Relaties.
Ouder worden.
Afscheid.
En vooral over wat er overblijft wanneer je inmiddels 73 jaar levenservaring met je meedraagt.
Dat maakt het album interessant.
My Life In England Pt. 1 kijkt terug op Rowlands jeugd als kind van Ierse ouders in Engeland. You're Alright richt hij aan zijn kleinkinderen en Old Love bekijkt romantiek juist vanuit het perspectief van iemand die allang geen twintig meer is.
En natuurlijk staat daar Once A Man, Twice A Child tussen.
Voor mij steekt dat nummer er gewoon bovenuit.
Daar valt alles samen.
De tekst.
De kwetsbaarheid.
De stem van Rowland.
De muziek die precies genoeg doet en nergens probeert het verdriet groter te maken dan het al is.
Dat nummer heeft geen vijf sterren nodig. Het ís vijf sterren.
Maar niet alles raakt even hard
En daar zit mijn verschil met een vijfsterrenbeoordeling.
Op sommige momenten wordt LOVE behoorlijk traditioneel.
Soul.
Blazers.
Strijkers.
Piano.
Een beetje gospel hier en daar.
Allemaal uitstekend gespeeld, maar soms mis ik net dat beetje eigenzinnigheid waardoor Dexys vroeger zo onmiskenbaar Dexys was.
De cover van Tim Buckleys Strange Feelin' bijvoorbeeld.
Mooi gezongen?
Zeker.
Maar ik merk dat mijn aandacht daar gemakkelijker wegzakt.
En ook enkele andere nummers hebben meer tijd nodig dan Once A Man, Twice A Child. Soms wordt een muzikaal idee nét iets langer vastgehouden dan voor mij noodzakelijk is.
Dan kijk ik toch even naar de klok.
Niet dramatisch.
Maar bij een vijfsterrenalbum doe ik dat nooit.
Dat is uiteindelijk mijn belangrijkste criterium.
Gelukkig is Kevin Rowland gewoon Kevin Rowland
Wat de plaat overeind houdt, is die stem.
Kevin Rowland probeert absoluut niet te klinken alsof het nog 1982 is.
Gelukkig niet.
Je hoort zijn leeftijd.
Je hoort leven.
Je hoort soms zelfs iets breekbaars.
Dat vind ik honderd keer interessanter dan een zanger van 73 die met allerlei studiotechnieken probeert te bewijzen dat hij nog steeds 27 is.
En nee, verwacht vooral geen nieuwe Come On Eileen.
Sterker nog:
gelukkig maar.
Kevin Rowland heeft inmiddels belangrijkere dingen te vertellen dan dat iedereen zijn tuinbroek moet aantrekken en op een bruiloft moet gaan springen.
De Alternatieve Muziekman zegt
LOVE is dus geen meesterwerk van begin tot eind.
Maar het is wél een heel mooi, menselijk album.
Een plaat over ouder worden zonder zielig over ouder worden te doen.
Over liefde zonder suikerpot.
Over verlies zonder vioolorkest dat voortdurend roept:
KIJK EENS HOE VERDRIETIG DIT IS!
En wanneer Rowland werkelijk dichtbij zichzelf komt, zoals op Once A Man, Twice A Child, is hij nog altijd fenomenaal.
Misschien is dat nummer zelfs zo goed dat het de rest van het album een beetje in de problemen brengt.
Want daarna verwacht je iedere keer opnieuw zo'n klap.
Die komt niet altijd.
Daarom geen vijf.
Maar vier sterren?
Zonder enige twijfel.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,7/10
Beste nummer: Once A Man, Twice A Child – ⭐⭐⭐⭐⭐
Emotie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Teksten: ⭐⭐⭐⭐½
Kevin Rowland: ⭐⭐⭐⭐⭐
Productie: ⭐⭐⭐⭐☆
Constant niveau: ⭐⭐⭐½☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
Come On Eileen-factor: ⭐☆☆☆☆ — gelukkig
Album van het jaar-potentie: ⭐⭐⭐⭐☆
LOVE is geen perfect album. Misschien past dat eigenlijk wel bij de titel. Liefde is tenslotte ook zelden tien nummers lang perfect. Maar als Kevin Rowland werkelijk raakt, zoals op Once A Man, Twice A Child, komt hij nog steeds harder binnen dan bijna iedereen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten