PETER GABRIEL – FACE THE WALL (DARK-SIDE MIX)
Tja… alweer goed hè?
★★★★½ 9/10
Het wordt een beetje vervelend met Peter Gabriel.
Iedere keer verschijnt er weer een nieuw nummer. Iedere keer denk ik: nou Peter, nu mag het ook best een keertje gewoon aardig zijn.
Niet slecht. Niet briljant. Gewoon een zevenminnetje. Dan kunnen we allemaal weer verder met ons leven.
Maar nee hoor.
Face the Wall (Dark-Side Mix) is alweer goed.
Heel goed zelfs.
Het is het tiende nummer van Gabriels o\i-project en opnieuw verschijnt het volgens zijn inmiddels bekende maanritueel. Bij volle maan krijgen we de Dark-Side Mix van Tchad Blake en later volgt de Bright-Side Mix.
Je kunt veel over Peter Gabriel zeggen, maar niet dat hij zijn singles op vrijdagmiddag gedachteloos tussen de nieuwe releases gooit.
En dan het onderwerp.
De dood.
Gezellig.
Gabriel is inmiddels 76 en doet niet alsof hij 35 is. Face the Wall gaat over ouder worden, ziekte en uiteindelijk die ene muur waar we allemaal een keer voor komen te staan.
Dat klinkt op papier als acht minuten waarin je spontaan je uitvaartverzekering gaat controleren.
Maar zo klinkt het gelukkig niet.
Het begint beheerst. Piano, Gabriels stem en vooral veel ruimte. Daarna komen Tony Levin op bas, Manu Katché op drums en David Rhodes op gitaar langzaam nadrukkelijker binnen. Geen muzikant probeert hier te laten horen hoe geweldig hij is. Ze weten het zelf al.
En wij inmiddels ook.
Vooral de combinatie Levin-Katché blijft fenomenaal. De bas zit diep onder het nummer en Katché drumt zoals alleen Katché dat kan: nooit één klap te veel en ondertussen toch het hele nummer vooruitduwen.
Daarboven die stem.
Gabriel klinkt ouder.
Natuurlijk klinkt hij ouder.
Maar juist daardoor geloof je ieder woord. Hij probeert zijn leeftijd niet weg te produceren. Geen Auto-Tune-bad waarin alle rimpels worden gladgestreken. Je hoort een man die weet dat de tijd niet oneindig is.
En dan groeit het nummer.
Langzaam.
Heel langzaam.
Dat is meteen mijn kritiek. Face the Wall vraagt behoorlijk wat geduld. Acht minuten is lang en ergens halverwege zou een ongeduldige luisteraar best kunnen denken: Peter, kom op, we hebben vanavond ook nog andere dingen te doen.
Maar afhaken is een fout.
Want juist richting het einde valt alles op zijn plaats. De muziek wordt intenser, Gabriel zingt krachtiger en waar het nummer over sterfelijkheid begon, verschijnt ineens iets anders.
Hoop.
Dat maakt Face the Wall voor mij veel meer dan een zwaar nummer over doodgaan.
Het gaat juist over leven terwijl je weet dat het eindig is.
En daar is hij weer.
Die Peter Gabriel.
Geen Sledgehammer. Geen Solsbury Hill. Zelfs geen poging om nog eens het verleden na te bouwen.
Gewoon een 76-jarige muzikant die nog steeds nieuwsgierig klinkt.
Ik heb gezocht naar iets om over te zeuren.
Te lang? Een beetje.
Te traag? Soms.
Een 10?
Nee.
Maar een 9 kan ik helaas niet tegenhouden.
Tja.
Alweer goed hè?
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ 9/10
Plus: Gabriel, Levin, Katché en die geweldige donkere Tchad Blake-productie
Min: acht minuten vraagt wel iets van de luisteraar
Beste moment: wanneer de dreiging aan het einde langzaam verandert in hoop
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: donker, langzaam en behoorlijk zwaar. Maar verdorie Peter, alweer raak.
https://youtu.be/ENc5pGir46Y?si=lLzACXgnfhst8Tls
Geen opmerkingen:
Een reactie posten