PLACEBO – HELEN KELLER
Dertig jaar later en nog steeds die heerlijke Placebo-sound
★★★★½ 9/10
Dertig jaar.
Laat dat even bezinken.
In 1996 kwam Placebo binnenvallen in een Britse muziekscene waarin Britpop ongeveer voorschreef hoe een band eruit moest zien. Jongens, gitaren, bravoure en vooral niet te ingewikkeld doen.
En toen kwam Brian Molko.
Eyeline.
Androgyn.
Een stem die je óf onmiddellijk fantastisch vond óf na twintig seconden het raam uit wilde gooien.
En teksten over seksualiteit, drugs, vervreemding en zelfdestructie.
Placebo paste nergens helemaal bij.
Precies daarom paste de band voor zoveel mensen juist wél.
Nu, dertig jaar later, verschijnt Helen Keller.
En verdorie.
Na een paar seconden weet je alweer genoeg.
Placebo.
Die gitaar.
Die donkere ondertoon.
En natuurlijk die stem van Molko. Nog altijd onmiddellijk herkenbaar. Er zijn duizenden rockzangers die technisch misschien mooier zingen, maar geef mij vijf seconden Brian Molko en ik weet wie er achter de microfoon staat.
Dat is uiteindelijk veel belangrijker.
Het mooie is dat Helen Keller daadwerkelijk teruggrijpt naar het begin. De basis komt uit de pianomelodie van H.K. Farewell, de verborgen track op het debuutalbum uit 1996.
Dat klinkt gevaarlijk.
Want bands die na dertig jaar hun eigen debuut beginnen te citeren, bevinden zich al snel op het terrein van jubileumtournees, luxe boxsets en de mededeling dat het vroeger allemaal beter was.
Placebo doet gelukkig iets anders.
Ze hebben geen oude opname opgepoetst.
Ze hebben er een nieuw nummer van gemaakt.
De pianomelodie vormt het skelet, maar daaromheen staat Placebo anno 2026. Gitaren komen stevig binnen, de productie van de band met Adam Noble klinkt groot en tegelijkertijd rauw genoeg en Molko zingt met die bekende combinatie van afstandelijkheid en emotie.
En vooral:
Helen Keller heeft spanning.
Dat mis ik soms bij bands die al dertig jaar bestaan.
Alles technisch goed.
Iedereen weet precies waar hij moet staan.
Om half elf klaar.
Bus in.
Volgende stad.
Placebo klinkt hier gelukkig niet alsof ze hun pensioenregeling muzikaal aan het voorbereiden zijn.
Er zit nog steeds iets ongemakkelijks in.
Iets donkers.
Iets waardoor die muziek nooit helemaal gezellig wordt.
En dat hoort zo.
Natuurlijk hoor je het verleden. Soms misschien zelfs iets te nadrukkelijk. Wie Placebo goed kent, zal nergens denken dat de band zichzelf opnieuw heeft uitgevonden.
Maar moet dat?
Na dertig jaar lijkt me jezelf nog steeds zijn zonder een karikatuur van jezelf te worden eigenlijk al moeilijk genoeg.
En daar slaagt Helen Keller in.
Het nummer heeft die heerlijke Placebo-sound, maar voelt niet als een museumstuk uit 1996.
Het verleden wordt gebruikt als bouwmateriaal.
Niet als bestemming.
Dat vind ik misschien wel het mooiste aan deze single.
Dertig jaar geleden maakte Placebo muziek voor mensen die zich niet helemaal thuis voelden tussen de rest.
In 2026 klinkt de band nog steeds alsof volledig aanpassen nooit op de agenda heeft gestaan.
Gelukkig maar.
Want normale rockbands hebben we al genoeg.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ 9/10
Stem: ★★★★½ – Molko blijft Molko
Gitaar: ★★★★★
Placebo-factor: ★★★★★
Vernieuwing: ★★★★☆
Plus: donker, rauw en onmiddellijk herkenbaar
Minpunt: de verwijzing naar het verleden is soms wel erg nadrukkelijk
Voor liefhebbers van: Placebo uit 1996 én Placebo anno 2026
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: dertig jaar na het debuut kijkt Placebo achterom zonder achteruit te lopen. Helen Keller heeft die heerlijke, donkere Placebo-sound waar niemand anders helemaal mee wegkomt. En ja, na dertig jaar werkt het nog steeds.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten