David Kushner – Ritual
Het regent op zondag. David Kushner past perfect bij het uitzicht — maar zelfs zijn verdriet is wel héél netjes geproduceerd
Het is zondag.
Het regent.
De lucht boven Nederland heeft ongeveer dezelfde kleur als een vergeten vaatdoek.
En dan verschijnt David Kushner – Ritual.
Eigenlijk perfecte timing.
Vanaf de eerste maten zet Kushner een donkere, melancholische sfeer neer. Zijn lage bariton krijgt veel ruimte en staat nadrukkelijk vooraan in de mix. Daarachter wordt het arrangement langzaam opgebouwd: eerst klein en ingetogen, vervolgens steeds meer atmosferische lagen en uiteindelijk een bredere, filmische productie.
Mooi. Absoluut.
Maar na een minuut begint bij mij iets te knagen.
Het is misschien wel té mooi.
Waar zit de wrijving?
Mijn probleem zit niet bij Kushners stem. Integendeel. Zijn donkere timbre is onmiddellijk herkenbaar en de manier waarop hij van bijna ingetogen zingen naar grotere uithalen beweegt, geeft Ritual voldoende dynamiek.
Maar luister naar wat er rondom die stem gebeurt.
Alles zit keurig op zijn plaats.
De lage tonen zorgen voor dreiging. De atmosferische klanken vullen de ruimte. De galm maakt Kushners stem groter. Wanneer de emotie moet toenemen, wordt ook het arrangement breder.
Het werkt bijna volgens een filmscript:
klein → spanning → groter → emotionele ontlading.
En precies daardoor weet ik soms al wat er gaat gebeuren voordat het gebeurt.
Ik mis een instrument dat tegen de rest ingaat.
Een gitaar die ineens schuurt.
Een drum die nét te hard binnenkomt.
Een synthesizer die een vreemde afslag neemt.
Of simpelweg een moment waarop Kushners stem niet zo perfect in het midden van de productie wordt gehouden.
Bij The National kan Matt Berninger soms bijna tegen de muziek aan zingen. Bij The Slow Show mag een arrangement ademen en ongemakkelijk stilvallen. Bij Editors kan een gitaar of synthesizer ineens een donkere scheur door een mooi liedje trekken.
Daar ontstaat spanning.
Bij Ritual worden de scherpe randjes juist zorgvuldig afgerond.
Zelfs de regen is schoon
En daardoor kom ik terug bij dat zondagse uitzicht.
Ritual klinkt als regen.
Maar wel regen gezien vanuit een prachtig hotel, achter driedubbel glas, met de verwarming op 21 graden.
Ik zie het slechte weer.
Ik voel het alleen niet helemaal.
Ook de productie is breed en sfeervol, maar sterk gecontroleerd. Er is veel galm en ruimtelijkheid, terwijl de zang opvallend helder blijft. Daardoor ontstaat een indrukwekkend contrast tussen intimiteit en grootsheid.
Technisch werkt dat uitstekend.
Emotioneel verlang ik naar iets meer modder.
Dat ene rafelige randje waardoor een opname niet alleen mooi klinkt, maar ook gevaarlijk dichtbij komt.
De Alternatieve Muziekman zegt
Begrijp me niet verkeerd:
Ritual is goed.
Kushner heeft een fantastische stem. De melodie werkt. De dynamische opbouw is effectief en op een regenachtige zondag kan deze donkere, filmische sfeer nauwelijks beter passen.
Maar mijn probleem is juist dat ik de techniek achter de emotie iets te duidelijk hoor.
Ik hoor wanneer ik geraakt moet worden.
Ik hoor wanneer het groter moet worden.
Ik hoor wanneer de spanning wordt opgebouwd.
En dan verlies ik een klein beetje van het gevoel.
Geef mij één valse plooi.
Eén smerige gitaar.
Eén onverwachte stilte.
Eén druppel regen die daadwerkelijk door het dak komt.
Dan zou Ritual van mooi naar bijzonder kunnen gaan.
Nu blijft het een prachtig geregisseerde regenbui.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,1/10
Stem/timbre: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐☆
Dynamische opbouw: ⭐⭐⭐⭐½
Ruimtelijkheid: ⭐⭐⭐⭐½
Productie: ⭐⭐⭐⭐½
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Spanning/wrijving: ⭐⭐⭐☆☆
Rafelrand: ⭐⭐½☆☆
Originaliteit: ⭐⭐⭐½☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐½
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴½⚪
David Kushner maakt met Ritual prachtige regenmuziek. Alleen hoor ik de regen achter driedubbel glas. Alles klinkt warm, ruimtelijk en perfect gecontroleerd. Ik wil één raam openzetten. Laat die regen maar binnenkomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten