THE SICK MAN OF EUROPE – APATHY
Welkom in 1985. Uw zwarte regenjas hangt al klaar.
★★★★☆ 8/10
Welkom in 1985.
De koffie is slecht, de lucht is grijs en iemand heeft zojuist besloten dat vrolijkheid voorlopig niet meer nodig is.
Op de achtergrond staat The Sick Man Of Europe – Apathy aan.
En verdomd, dat klinkt lekker.
The Sick Man Of Europe heeft zo'n bandnaam waarbij je ook niet direct een zomerse hit met een ukelele verwacht. Dit moet donker klinken. Een beetje ongemakkelijk. Alsof de repetitieruimte zich onder een verlaten fabriek bevindt en niemand sinds dinsdag het licht heeft aangedaan.
Apathy stelt daarin niet teleur.
Vanaf het begin is vooral die bas belangrijk. Donker, strak en repetitief. Daaroverheen komen gitaren die niet proberen mooi te zijn en een ritme dat maar blijft doorduwen.
Postpunk dus.
En behoorlijk nadrukkelijk ook.
Je hoort onmiddellijk echo's van de jaren tachtig. Joy Division ligt voor de hand, maar ook de vroege The Cure en hier en daar iets van Killing Joke.
Niet bepaald muziek waarbij je spontaan de barbecue aansteekt.
Gelukkig maar.
De zang klinkt afstandelijk en bijna onverschillig. En met een titel als Apathy lijkt me dat niet geheel toevallig. Hier staat geen zanger vooraan die na iedere zin wil laten horen dat hij auditie heeft gedaan voor The Voice.
Hij klinkt eerder alsof The Voice hem heeft gebeld en hij niet heeft opgenomen.
Dat past perfect.
Het knappe is dat Apathy ondanks die donkere sfeer behoorlijk verslavend wordt. De bas blijft in je hoofd rondlopen en de herhaling werkt hypnotiserend.
Na één minuut denk je: ja, ik snap het.
Na twee minuten zit je erin.
En daarna wil je eigenlijk niet meer dat het stopt.
Maar er is natuurlijk ook een probleem.
Dit klinkt wel héél erg 1985.
Als iemand mij had verteld dat Apathy veertig jaar geleden was opgenomen en onlangs achter een stapel oude platen van Factory Records was gevonden, had ik waarschijnlijk gevraagd wanneer de geremasterde vinylversie verschijnt.
Dat is tegelijkertijd compliment én kritiek.
Want waar is 2026?
The Sick Man Of Europe beheerst het postpunkidioom uitstekend, maar ik zou graag één element horen dat de deur naar het heden openzet. Een onverwacht elektronisch geluid. Een productiegrap. Een vreemde overgang.
Iets waardoor je niet alleen denkt: wat klinkt dit lekker ouderwets, maar ook: dit kan alleen nú gemaakt zijn.
Toch vergeef ik ze veel.
Waarom?
Omdat Apathy gewoon werkt.
Die bas.
Dat ritme.
Die donkere zang.
Dat grauwe Britse sfeertje.
Je kunt natuurlijk vernieuwend proberen te zijn en vervolgens een slecht nummer maken. Dan heb ik toch liever een band die veertig jaar terugkijkt en precies begrijpt waarom die muziek toen zo goed was.
Dus trek die zwarte jas maar aan.
Doe de gordijnen dicht.
De jaren tachtig zijn weer begonnen.
Alleen jammer dat niemand het 1985 heeft verteld.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ 8/10
Plus: fantastische bas, donkere sfeer en heerlijk hypnotiserend
Min: de kalender zegt 2026, de muziek nadrukkelijk 1985
Voor liefhebbers van: Joy Division, The Cure, Killing Joke en donkere Britse postpunk
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: The Sick Man Of Europe vindt de postpunk niet opnieuw uit. Ze halen hem uit 1985, poetsen hem nauwelijks af en zetten hem gewoon weer aan. En ja hoor: hij doet het nog.
https://youtu.be/MFmZM7AMEUE?si=7YVIJxztqdXxjM-e
Geen opmerkingen:
Een reactie posten