Bleach Lab – Falling
Vier seconden. Meer had Bleach Lab niet nodig. M83, Cigarettes After Sex en vooral: zó hoort dreampop dus te klinken
Vier seconden.
Serieus. Vier seconden.
Meer tijd had ik bij Falling van Bleach Lab niet nodig om te weten:
ja hoor, dit is goed.
Soms moet een nummer groeien. Neem Heathlands van The Swell: daar moest ik een tweede keer naar luisteren voordat het kwartje viel.
En soms is er Falling.
Play.
Eén.
Twee.
Drie.
Vier.
Bingo.
Die eerste klanken vertellen eigenlijk al genoeg. Ruimte, galm, dromerige gitaren en een sfeer die onmiddellijk een compleet landschap in mijn hoofd neerzet.
Dit is mijn zwakke plek.
En Bleach Lab weet hem feilloos te vinden.
M83 ontmoet Cigarettes After Sex
Ik hoor in de verte iets van M83.
Niet de grote, bijna euforische kant van Midnight City, maar meer dat filmische gevoel: synthesizers en gitaren die samen iets maken dat groter lijkt dan het liedje zelf.
En dan is er Cigarettes After Sex.
Die hoor ik ook.
Vooral in de traagheid, intimiteit en manier waarop de zang bijna ín de muziek ligt in plaats van erbovenop.
Maar gelukkig wordt Falling geen kopie.
Dat is belangrijk.
Want dreampop maken lijkt soms eenvoudig.
Koop een flinke pot galm, zet de zang achter in de studio, laat iemand langzaam gitaar spelen en klaar.
Nee dus.
Goede dreampop heeft vooral een goede melodie nodig.
En die heeft Falling.
Zo hoort dreampop te werken
Het knappe is dat Bleach Lab niet te veel doet.
Na mijn recensie van RY X – Holy Water kom ik alweer bij hetzelfde principe uit:
weglaten.
Er zit ruimte tussen de klanken.
De gitaren mogen uitwaaieren.
De zang hoeft niet te schreeuwen.
En nergens verschijnt ineens een gigantische beat omdat iemand bij de platenmaatschappij bang werd dat we ons zouden vervelen.
Dank u.
Juist daardoor komt alles harder binnen.
Dit is muziek voor een koptelefoon.
Voor 's avonds.
Voor een autorit terwijl het buiten donker wordt.
Voor het moment waarop je eigenlijk naar één nieuw nummer wilde luisteren en twintig minuten later ontdekt dat je Falling voor de vierde keer hebt aangezet.
Daar zit bij mij uiteindelijk de test.
Wil ik nog een keer?
Ja.
Onmiddellijk.
Bijna Record of the Week
En toen ontstond er een probleem.
Want mijn Record of the Week is al vergeven aan The War On Drugs – Who's That.
Mijn hart koos daarvoor.
En daar blijf ik bij.
Maar Bleach Lab komt gevaarlijk dichtbij.
Heel gevaarlijk.
Was Falling een week eerder of later verschenen, dan had ik waarschijnlijk met grote letters RECORD OF THE WEEKboven deze recensie gezet.
Nu wordt het:
bijna Record of the Week.
Wat een luxeprobleem.
Eerder vond ik deze week muzikaal nog wat magertjes en nu staan The War On Drugs en Bleach Lab elkaar bijna van de troon te duwen.
Zo mag iedere week eindigen.
De Alternatieve Muziekman zegt
Falling is voor mij een schoolvoorbeeld van goede dreampop.
Niet omdat Bleach Lab het genre opnieuw uitvindt.
Dat hoeft helemaal niet.
Ze begrijpen gewoon waar het om draait.
Sfeer zonder saai te worden.
Galm zonder in een geluidsbrij te verdwijnen.
Melancholie zonder dat je onmiddellijk de gordijnen dicht wilt doen.
En vooral:
melodie.
Ik hoorde vier seconden en wist het.
Soms heb je voor een recensie 500 woorden nodig.
Soms heb je eigenlijk aan vier seconden genoeg.
★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,6/10
Dreampop: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Gitaren: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐⭐
M83-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Cigarettes After Sex-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nachtelijke-autoritfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴🔴
Record of the Week-potentie: 🏆🏆🏆🏆½
Vier seconden. Toen wist ik genoeg. Bleach Lab laat met Falling horen hoe dreampop hoort te werken: niet zoveel mogelijk mist produceren, maar ervoor zorgen dat je in die mist vrijwillig wilt verdwalen. The War On Drugs houdt mijn Record of the Week — maar verdorie, het scheelde weinig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten