M83 – I Wrote You A Letter
Een brief uit het verleden die verrassend genoeg in 2026 aankomt
★★★★☆ 8/10
Er zijn artiesten die na tien albums vooral bezig zijn met het bewijzen dat ze nog steeds bestaan. En dan heb je Anthony Gonzalez. Die doet met M83 iets veel interessanters: hij kijkt achterom om te ontdekken waar hij ooit begonnen is — en probeert vervolgens niet onderweg in zijn eigen nostalgie te verdrinken.
I Wrote You A Letter is het tiende studioalbum van M83. Negen nummers, ongeveer veertig minuten muziek en opvallend weinig behoefte om nog eens Midnight City te maken. Dat nummer uit 2011 hangt natuurlijk als een enorme neonreclame boven zijn carrière. Prachtige plaat, geweldige hit, maar je zult er als muzikant maar de rest van je leven naast moeten wonen.
Gonzalez kiest daarom voor een andere route.
De opening is meteen raak. Blister Sunrise is voor mij een van de mooiste M83-nummers van de laatste jaren. Het begint alsof iemand midden in een droom de stekker in het stopcontact heeft gestoken. Gitaren zwellen aan, elektronica kruipt er tussendoor en precies wanneer je denkt te begrijpen waar het nummer heen gaat, stopt het bijna. Om daarna gewoon opnieuw binnen te komen.
Alsof M83 zegt: je dacht toch niet dat je het zo makkelijk kreeg?
Mooi.
Daarna wordt I Wrote You A Letter donkerder en vooral minder voorspelbaar. Opera, Siren / Behold… Beasts, Ageden Losing Ground zijn geen liedjes die bij de eerste luisterbeurt met een bos bloemen voor je deur staan. Je moet zelf even aanbellen.
En juist daarin zit de kracht van deze plaat.
De grote synthesizers en filmische uitbarstingen zijn er nog, maar Gonzalez gebruikt ze spaarzamer. Soms hoor je ambient, dan weer shoegaze, donkere elektronica en flarden melodie die voorbijdrijven alsof ze toevallig door een open raam naar binnen zijn gekomen.
Bij Soldiers of Lust, Heart Motion Foto en Feeding Time wordt duidelijk dat Gonzalez niet op zoek is naar perfecte popliedjes. Hij zoekt sfeer. Herinneringen. Kleine geluiden die samen iets groters worden.
En dan is er Traces of Love.
Alleen die titel eigenlijk al.
Dit is M83 op zijn meest menselijke: melancholisch zonder sentimenteel te worden. Alsof Gonzalez niet probeert het verleden opnieuw te beleven, maar voorzichtig kijkt wat ervan is achtergebleven.
Daar zit voor mij ook het enige probleem van het album. Wie na Blister Sunrise verwacht dat M83 nog acht keer de hemel openbreekt, komt bedrogen uit. Soms blijft de plaat nét iets te lang in zijn eigen mist hangen. Een extra grote melodie had geen kwaad gekund.
Maar misschien is dat precies de bedoeling.
I Wrote You A Letter is geen ansichtkaart waarop staat: Groeten uit 2011, alles is hier nog hetzelfde.
Het is daadwerkelijk een brief.
Een beetje gekreukt. Soms moeilijk leesbaar. Persoonlijk. Geschreven door iemand die na vijfentwintig jaar muziek maken weer even wil voelen hoe het was toen niemand iets van hem verwachtte.
En verdomd, als je goed luistert hoor je dat gevoel terug.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆
8/10
Beste nummer: Blister Sunrise
Verrassing: Traces of Love
Voor liefhebbers van: Sigur Rós, shoegaze, ambient en M83 vóór én na Midnight City
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Geen opmerkingen:
Een reactie posten