The Leaf Library – Catch Up, Isobel
Een totaal onbekende band voor mij. Maar ja… mijn zwakke plek hè. Gitaren, dreampop en melancholie: daar ga ik alweer
Soms is nieuwe muziek ontdekken heel ingewikkeld.
Je leest recensies, bekijkt jaarlijstjes, volgt muzieksites en probeert bij te houden wat er allemaal verschijnt.
En soms druk je gewoon op play bij een band waarvan je denkt:
The Leaf Library? Wie?
En drie minuten later weet je alweer waarom ik het zo leuk vind om onbekende muziek te blijven zoeken.
Want Catch Up, Isobel is precies zo'n nummer.
Geen grote naam.
Geen miljoenenbudget.
Geen algoritme dat mij eerst zestien keer heeft verteld dat dit dé sensatie van 2026 is.
Gewoon een liedje dat mijn muzikale zwakke plek bijna genadeloos weet te vinden.
The Leaf Library komt uit Noord-Londen en bestaat in de kern uit zangeres Kate Gibson, gitarist Matt Ashton, drummer Lewis Young en bassist Gareth Jones. De band bestaat al sinds het midden van de jaren nul en omschrijft zijn wereld als melodieuze, dromerige muziek vol rinkelende gitaren, pulserende elektronica, ruis en drones.
Totaal onbekend dus?
Voor mij wel.
Maar bepaald geen beginners.
En dan Catch Up, Isobel.
Ja hoor.
Daar gaan we alweer.
Die gitaar.
Dat dromerige.
Die bijna achteloze zang.
Het nummer hoeft nergens met grote letters te roepen dat het bijzonder is. Het komt rustig binnenwandelen en blijft vervolgens gewoon zitten.
Dat is gevaarlijk.
Want dit is precies mijn zwakte.
Dreampop. Indiepop. Een beetje shoegaze. Melancholie.
En vooral gitaren die niet proberen een complete arena omver te blazen, maar schitteren en zweven.
The Clientele, Stereolab… ja, natuurlijk
Ik was dus niet helemaal verbaasd toen ik wat verder ging zoeken.
De band noemt voor het album onder meer The Chills, The Go-Betweens en The Clean als inspiratie, naast nieuwere lo-fi dreampop. Voor Catch Up, Isobel wilde The Leaf Library bewust opnieuw aansluiting zoeken bij zijn jangly gitaarwortels.
En op het bijbehorende album After The Rain, Strange Seeds hoor je een wereld die ook wordt vergeleken met de contemplatieve kant van Yo La Tengo, de herfstige gitaarpop van The Clientele en de motorische melodieën van vroege Stereolab.
Dan denk ik:
ja, hallo.
Je kunt ook gewoon meteen een bord ophangen met:
DICK, HIER LUISTEREN.
Catch Up, Isobel duurt slechts 3:44 en verscheen oorspronkelijk op 18 februari als tweede single van After The Rain, Strange Seeds. Het album volgde op 20 maart via het Londense indielabel Fika Recordings.
En juist die 3:44 vind ik sterk.
Geen eindeloze dreampopwolk van negen minuten omdat iemand nog een effectpedaal wilde uitproberen.
Het is een echt liedje.
Melodie.
Couplet.
Gitaar.
Sfeer.
Klaar.
De Alternatieve Muziekman zegt
Dit zijn voor mij misschien wel de leukste ontdekkingen.
Ik kende The Leaf Library nauwelijks.
En ineens staat daar Catch Up, Isobel.
Een klein nummer tussen duizenden nieuwe releases dat precies datgene doet waarvoor ik na al die jaren nog steeds nieuwe muziek blijf zoeken:
verrassen.
Is dit een wereldhit?
Nee.
Waarschijnlijk gaat niemand zaterdag in de supermarkt zeggen:
"Heb jij die nieuwe Leaf Library al gehoord?"
Maar dat interesseert me totaal niet.
Dit is muziek voor mensen die graag zoeken.
Voor wie nog steeds blij kan worden wanneer tussen alle bekende namen ineens een band opduikt waarvan je na één nummer denkt:
waar waren jullie eigenlijk al die tijd?
En ja hoor.
Mijn zwakke plek is opnieuw gevonden.
Heel vervelend.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Dreampop: ⭐⭐⭐⭐⭐
Jangle-gitaren: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Onbekende-band-die-ineens-binnenkomt-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
The Leaf Library. Totale onbekenden voor mij. Maar een bibliotheek vol dromerige gitaren en melancholie? Tja. Dan had ik mijn bibliotheekpas eigenlijk al bij de hand.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten