Troye Sivan – Party
Madonna uit de speakers, de middeleeuwen op het scherm en een videoclip die zó over-the-top gay is dat zelfs de ridders hun harnas maar uitdoen
Nou, Troye.
Subtiel is anders.
Party begint en binnen de kortste keren denk ik: wacht eens even… Madonna!
En inderdaad. Troye Sivan heeft voor zijn nieuwe single niet ergens voorzichtig een obscure Madonna-b-kant verstopt. Hij grijpt rechtstreeks naar Music uit 2000. Madonna en producer Mirwais staan dan ook in de credits.
Dat is gevaarlijk terrein.
Want Music is zo'n nummer waarbij één herkenbaar stukje onmiddellijk een complete periode terugbrengt. Die droge elektronische productie van Mirwais, de repetitie, die vreemde combinatie van koel en onweerstaanbaar dansbaar.
Troye gebruikt die herkenning slim.
Hij maakt namelijk niet de fout om de sample vervolgens onder een enorme moderne popproductie te begraven. Partyblijft juist opvallend kaal en strak.
De beat tikt bijna mechanisch door. Daaronder zit een donkere, elastische elektronische bas die het nummer voortdurend vooruit duwt. Kleine synthesizergeluiden verschijnen en verdwijnen weer, zonder dat de productie ooit helemaal wordt dichtgesmeerd.
En daarboven hangt de stem van Troye.
Hij zingt niet groot.
Sterker nog: regelmatig lijkt hij meer tegen de beat aan te praten dan echt uit te halen. Zijn lichte stem contrasteert mooi met die zwaardere onderkant. Dat geeft Party iets koels en sensueels tegelijk.
En dan die Madonna-sample.
Die werkt vooral omdat hij niet als een bord met KIJK EENS WAT IK GESAMPLED HEB boven het nummer hangt. Het herkenbare DNA van Music wordt onderdeel van de groove. Je hoort het, je brein maakt onmiddellijk de verbinding, maar Party blijft wel een Troye Sivan-plaat.
Dat vind ik knap.
Ook muzikaal gebeurt er eigenlijk minder dan je in eerste instantie denkt. Geen gigantische tempowisselingen, geen Coldplay-refrein waarbij plotseling alle ramen uit het huis vliegen en ook geen climax met 48 violen.
De truc zit juist in de herhaling.
Bas.
Beat.
Stem.
Synth.
En opnieuw.
Steeds komen er kleine laagjes bij of verdwijnen ze weer. Daardoor verandert het nummer nauwelijks van richting, maar wel voortdurend van spanning.
Dit is muziek die op een koptelefoon aardig werkt, maar waarvan ik onmiddellijk begrijp dat hij uit enorme speakers veel logischer wordt.
Dit wil een club.
Maar dan de videoclip.
Mijn hemel.
Troye dacht blijkbaar: Madonna samplen is leuk, maar kunnen we ondertussen ook Game of Thrones veranderen in Gay of Thrones?
Het begint als een peperduur middeleeuws kostuumdrama. Troye als ridder, een kasteel, paarden, zwaarden en Sir Ian McKellen die met zijn geweldige stem de boel opent.
En daarna ontspoort het feest heerlijk.
Wat begint als middeleeuws spektakel verandert in een extravagante, sensuele en bewust provocerende queer bacchanaal.
Über-gay. Over-the-top. En volledig bewust.
En gek genoeg past die visuele overdaad uitstekend bij de relatief sobere muziek. Het nummer zelf houdt zich strak aan zijn groove, terwijl de videoclip werkelijk iedere rem uit het kasteelraam gooit.
Dat contrast maakt het juist leuk.
Muzikaal is Party misschien niet Troye Sivans meest emotionele of melodisch mooiste nummer.
Maar het heeft iets minstens zo belangrijks:
een groove waar je moeilijk vanaf komt.
De Alternatieve Muziekman zegt
Een slimme Madonna-sample, een droge beat, een heerlijke elektronische baslijn en Troye die begrijpt dat je voor dansmuziek niet altijd méér geluid nodig hebt.
En ondertussen een videoclip waarbij de term over-the-top halverwege zelf vermoeid op de bank gaat liggen.
Party doet precies wat de titel belooft.
★★★★½ – 4,5/5
Cijfer: 9,1/10
Productie: ⭐⭐⭐⭐½
Groove: ⭐⭐⭐⭐⭐
Madonna-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dansvloer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Subtiliteit muziek: ⭐⭐⭐⭐
Subtiliteit videoclip: ⭐
Videoclip: ⭐⭐⭐⭐⭐
Über-gay-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐½
Madonna zei ooit dat muziek mensen samenbrengt. Troye Sivan dacht blijkbaar: prima, dan nodig ik iedereen uit in een kasteel en kijken we wel waar de harnassen terechtkomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten