Beach House – April Suzanne
Een bijna vergeten liedje uit 1976 krijgt vijftig jaar later een tweede leven. En natuurlijk maakt Beach House er hemelse muziek van
Sommige bands hoef ik nauwelijks aan mijn oren voor te stellen.
Beach House.
Dan weet mijn hoofd ongeveer wat er gaat gebeuren.
Dromerige synthesizers. Gitaren met eindeloos veel ruimte. De prachtige stem van Victoria Legrand. Melancholie. En dat merkwaardige gevoel alsof de muziek niet uit mijn speakers komt, maar langzaam door de kamer komt zweven.
En nu is er April Suzanne.
Maar belangrijk:
dit is geen nieuw geschreven Beach House-nummer.
Het origineel is van de Amerikaanse singer-songwriter Robert Lester Folsom en staat op zijn album Music and Dreamsuit 1976. Folsom liet destijds slechts 1.000 exemplaren van de lp persen. Zonder grote landelijke promotie verdween de plaat grotendeels uit beeld, waarna hij decennia later alsnog een cultstatus onder verzamelaars en muziekliefhebbers kreeg.
Vijftig jaar later krijgt die plaat opnieuw aandacht.
En daar komt Beach House binnen.
Van Georgia naar de wereld van Beach House
Op 16 oktober 2026 verschijnt Music and Dreams: 50th Anniversary Edition via Anthology Recordings. De uitgebreide editie combineert een remaster van het oorspronkelijke album met de oude reel-to-reel-demo's. Daarnaast zijn er twee nieuw opgenomen covers: Beach House doet April Suzanne en Hannah Cohen neemt het titelnummer Music and Dreams voor haar rekening.
Victoria Legrand en Alex Scally zeggen zelf dat ze veel nummers van Folsom mooi vinden en April Suzanne graag hun eigen wereld in wilden trekken.
Nou.
Dat is gelukt.
Folsoms oorspronkelijke versie had al iets dromerigs. Beach House hoeft het nummer daarom niet compleet af te breken en opnieuw op te bouwen.
Ze doen iets subtielers.
Ze zetten de deur naar hun eigen universum open.
En ineens is het volledig Beach House
Vanaf de eerste klanken hoor ik die typische ruimte.
De synthesizers leggen een warme mist onder het nummer. De gitaar van Alex Scally glinstert erdoorheen zonder ooit te roepen:
KIJK, EEN GITAAR!
En dan Victoria Legrand.
Die stem.
Ze zingt niet simpelweg over de muziek. Haar stem lijkt erin opgelost.
Stem, gitaar en synthesizer beginnen langzaam in elkaar over te lopen.
Dat is dreampop op zijn mooist.
Waarom klinkt dit zo hemels?
Het zit vooral in de traagheid en ruimte.
Beach House heeft geen haast.
Een akkoord mag blijven hangen.
Een synthesizer mag langzaam verdwijnen.
Een gitaar hoeft niet iedere lege plek dicht te smeren.
En stilte is geen probleem dat onmiddellijk opgelost moet worden.
Daarom werkt Beach House voor mij zo goed.
Mindere dreampop is soms weinig meer dan een middelmatig liedje waar iemand een emmer galm overheen heeft gegooid.
Hier heeft die ruimte een functie.
Voorgrond.
Achtergrond.
Stem.
Gitaar.
Synthesizer.
Met een goede koptelefoon kun je er bijna tussendoor lopen.
Vijftig jaar verdwijnt
En dat vind ik misschien het mooiste.
Ik luister niet en denk voortdurend:
dit is een liedje uit 1976.
Beach House probeert er ook geen retro-oefening van te maken.
Ze behandelen April Suzanne alsof het nummer altijd al ergens op Victoria Legrand en Alex Scally heeft liggen wachten.
Folsom schreef vanuit Amerikaanse folkrock en softrock.
Beach House komt vanuit dreampop.
Vijftig jaar later ontmoeten die twee werelden elkaar.
En ineens verdwijnt die halve eeuw.
De Alternatieve Muziekman zegt
Is dit vernieuwend voor Beach House?
Nee.
Gelukkig niet.
Ik hoef helemaal niet dat Beach House volgende week terugkomt met drum-'n-bass, een rapper en drie doedelzakken om te bewijzen dat ze nog relevant zijn.
Sommige bands vinden hun eigen muzikale wereld.
Beach House heeft er inmiddels zelfs een compleet klimaat bij geleverd.
Mistig.
Warm.
Melancholisch.
Een beetje verdrietig.
En altijd nét buiten de werkelijkheid.
April Suzanne past daar wonderbaarlijk goed in.
Dat is uiteindelijk het grootste compliment voor deze cover.
Beach House wist Folsom niet uit.
Je kunt juist teruggaan naar het origineel en horen waar het allemaal vandaan komt.
Maar ze geven het liedje wel een tweede leven.
★★★★★ – 5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,5/10
Victoria Legrand: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaar: ⭐⭐⭐⭐½
Dreampop: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Ruimtelijkheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Productie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Respect voor het origineel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hemelse factor: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐½☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴🔴
En dan zie ik het voor me. Georgia, 1976. Robert Lester Folsom heeft 1.000 exemplaren van Music and Dreams laten persen. Een plaat die grotendeels buiten de schijnwerpers blijft. Vijftig jaar later zit ik met mijn koptelefoon op naar diezelfde melodie te luisteren, maar nu zweeft de stem van Victoria Legrand door de kamer en glinstert de gitaar van Alex Scally erachter. De laatste synth verdwijnt langzaam in de stilte. Folsom schreef April Suzanne. Beach House hoefde het liedje alleen maar een deur naar hun eigen droomwereld te geven. En ineens klinkt 1976 helemaal niet meer zo lang geleden. compliment voor deze cover.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten