Logic1000 – The Only One (ft. Christine and the Queens)
Volgens mij is Robyn even zoek. Ik denk dat ik haar gevonden heb.
Soms hoor je een nieuw nummer en gebeurt er iets merkwaardigs.
Je weet dat je naar Logic1000 luistert.
Je weet dat Christine and the Queens zingt.
En toch verschijnt er binnen een halve minuut een derde naam in mijn hoofd:
Robyn.
En die gaat vervolgens niet meer weg.
The Only One heeft precies dat gevoel waar Robyn zo verschrikkelijk goed in is: elektronische muziek waarop je in principe zou moeten kunnen dansen, terwijl er emotioneel ondertussen van alles misgaat.
Oftewel:
de voeten willen naar de dansvloer, het hart wil eigenlijk even alleen zijn.
Heerlijk.
Logic1000 — de Australische producer Samantha Poulter — heeft sowieso een talent voor elektronische muziek die niet voortdurend met haar ellebogen om aandacht vraagt. Geen enorme EDM-drop waarbij je drie straten verderop nog weet dat het refrein begonnen is.
Ze bouwt liever.
Laagje erbij.
Beat.
Synthesizer.
Ruimte.
En dan die stem.
Want Christine and the Queens is hier natuurlijk een gouden keuze.
Die stem heeft iets afstandelijks en intiems tegelijkertijd. Alsof iemand je iets heel persoonlijks vertelt, maar wel vanaf de andere kant van een lege nachtclub.
En dan komt mijn Robyn-gevoel weer terug.
Vooral de sfeer doet me denken aan de wereld van Dancing on My Own. Niet omdat The Only One hetzelfde liedje is — absoluut niet — maar omdat het dezelfde vreemde combinatie heeft van eenzaamheid en beweging.
Dat blijft een van mijn favoriete tegenstellingen in popmuziek.
Een gitaarballad kan verdrietig zijn.
Prima.
Piano erbij.
Regen tegen het raam.
Zakdoek zoeken.
Maar verdriet op een elektronische beat vind ik vaak veel interessanter.
Want dan gebeurt er iets tegenstrijdigs.
Je lichaam zegt:
vooruit.
Je hoofd zegt:
blijf nog even hier.
En The Only One bevindt zich precies tussen die twee.
Wat bovendien opvalt, is hoe subtiel de productie blijft. Logic1000 maakt niet de fout om Christine and the Queens onder een vrachtwagen vol synthesizers te begraven.
De stem krijgt ruimte.
Daardoor worden kleine nuances belangrijk.
Een verandering in intonatie.
Een elektronische puls die net iets nadrukkelijker wordt.
Een synth die langzaam naar voren kruipt.
Het nummer hoeft nergens te roepen dat het goed is.
Dat merk je zelf wel.
En juist daardoor wordt het na iedere draaibeurt beter.
De eerste keer dacht ik:
mooi.
De tweede keer:
hé, dit is wel héél mooi.
En bij de derde keer stond Robyn inmiddels volledig in mijn woonkamer.
Figuurlijk dan.
Anders had ik waarschijnlijk andere dingen aan mijn hoofd.
De Alternatieve Muziekman zegt
The Only One is voor mij precies het soort elektronische pop waar ik van hou.
Niet plat.
Niet gemaakt voor een festivalweide waarop iemand iedere dertig seconden PUT YOUR HANDS UP moet roepen.
Maar sfeervol, melancholisch, intelligent en toch dansbaar.
Logic1000 legt een prachtige elektronische ondergrond neer en Christine and the Queens geeft het nummer precies de menselijke kwetsbaarheid die het nodig heeft.
En ja:
Robyn.
Ik blijf haar horen.
Niet als kopie, maar als muzikaal familielid. Dezelfde wereld waarin synthpop, melancholie en dansmuziek zonder problemen aan één tafel kunnen zitten.
Voor iemand die van Robyn, Pet Shop Boys, Depeche Mode en elektronische melancholie houdt, is dit bijna vals spelen.
Je hebt mij.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,3/10
Robyn-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Christine and the Queens: ⭐⭐⭐⭐⭐
Productie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Dansbaarheid: ⭐⭐⭐⭐½
Nachtelijke sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Logic1000 noemt het The Only One. Dat is wat overdreven: ik hoor er minstens drie. Logic1000, Christine and the Queens en ergens achterin staat Robyn alweer alleen te dansen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten