ERASURE – WINGS OF LOVE
Heerlijk. Gewoon Erasure.
★★★★☆ 8/10
Soms hoor je drie seconden van een nummer en weet je genoeg.
Erasure.
Geen Shazam nodig. Geen persbericht. Geen buurman die toevallig al veertig jaar synthesizers verzamelt.
Dit zijn gewoon Vince Clarke en Andy Bell.
En eerlijk gezegd: wat is daar mis mee?
Wings Of Love is afkomstig van het nieuwe album Radio!! Radio!!, dat op 12 maart verschijnt. Het wordt alweer het twintigste studioalbum van Erasure. Twintig! Andere mensen krijgen na veertig jaar samenwerken ruzie over wie de vaatwasser verkeerd heeft ingeruimd. Clarke en Bell zetten gewoon weer een synthesizer aan.
En gelukkig maar.
Want Wings Of Love heeft precies dat geluid waarvoor ik Erasure wil horen.
Vince Clarke legt een elektronische basis neer die tegelijkertijd eenvoudig en ontzettend slim klinkt. Dat is altijd zijn grote kracht geweest. Hij hoeft geen 48 synthesizers tegelijk te laten horen om indruk te maken. Een paar goed gekozen geluiden, een baslijn, een melodie en klaar.
En dan Andy Bell.
Die stem herken je uit duizenden.
Warm, uitbundig en nog altijd met dat kleine beetje drama dat bij Erasure hoort. Bell zingt nooit alsof hij even een boodschappenlijstje doorneemt. Bij hem staat er altijd minstens ergens een denkbeeldige discobal aan.
Wings Of Love gaat over liefde, hoop en doorgaan wanneer de wereld daar niet bepaald aanleiding toe geeft. Dat past bij Radio!! Radio!!, waarop Erasure liefde, verlies en onrecht wil verbinden aan een tijd waarin empathie soms een schaars artikel lijkt te zijn.
Zwaar onderwerp.
Maar Erasure doet wat Erasure altijd goed heeft gedaan: er popmuziek van maken.
Geen preek.
Geen sombere piano waarbij iedereen ernstig naar de grond moet kijken.
Gewoon een melodie.
En wat voor eentje.
Het refrein zit na één luisterbeurt al in je hoofd. Na twee keer zing je mee en na drie keer begin je je af te vragen waarom je eigenlijk niet ergens een oude synthesizer hebt staan.
Toch is er ook kritiek.
Want Wings Of Love klinkt héél erg als Erasure.
Misschien zelfs iets te veel.
Wie hoopt dat Clarke en Bell op hun twintigste album plotseling freejazz, shoegaze of Noorse deathmetal gaan maken, kan de hoop onmiddellijk opgeven.
Maar zelfs binnen hun eigen geluid had ik graag één onverwachte afslag gehoord. Een vreemd elektronisch geluid, een donkere passage of een moment waarop Vince Clarke de boel ineens volledig ontregelt.
Dat gebeurt niet.
Wings Of Love speelt op veilig.
Alleen is veilig bij Erasure nog altijd beter dan avontuurlijk bij heel veel andere synthpopbands.
Daar zit het verschil.
Want na veertig jaar klinkt dit duo niet als een nostalgische act die probeert zijn oude hits na te maken. Je hoort twee mannen die nog altijd precies begrijpen waarom hun combinatie werkt.
Clarke bouwt.
Bell vliegt eroverheen.
En wij mogen mee.
Is dit de beste Erasure-single ooit?
Nee.
Is het vernieuwend?
Ook niet.
Zet ik hem straks nog een keer op?
Absoluut.
Soms hoeft een recensie helemaal niet ingewikkeld te zijn.
Heerlijke Erasure-sound. Gewoon goed.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ 8/10
Plus: onmiddellijk herkenbaar, sterk refrein en die heerlijke Clarke/Bell-combinatie
Min: had iets avontuurlijker gemogen
Voor liefhebbers van: Erasure. Ja, zo simpel is het deze keer.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: veertig jaar verder en nog steeds klinkt één synth en één stem als Erasure. Wings Of Love vernieuwt weinig, maar soms wil je helemaal niet verbouwen als het huis nog zo lekker staat
Geen opmerkingen:
Een reactie posten