LP – Room 12
Sfeervol, subtiel en kwetsbaar – LP hoeft deze keer niet te schreeuwen om binnen te komen
Er zijn stemmen die je na drie seconden herkent.
Laura Pergolizzi, oftewel LP, heeft er zo één.
Dat rauwe randje, die hoge uithalen, dat karakteristieke vibrato en natuurlijk dat fluiten: sinds Lost on You kun je LP moeilijk met iemand anders verwarren. Maar op het nieuwe album Room 12 gebeurt iets interessants.
LP lijkt niet voortdurend te willen bewijzen hoe bijzonder die stem is.
En juist daardoor komt hij soms nog harder binnen.
Room 12 verschijnt op 2 september 2026 en is LP's achtste studioalbum. Het ontstond na een bewuste periode van rust. Geen eindeloze cyclus van vliegvelden, hotels, optredens en ondertussen nog snel een album schrijven. LP stopte even en schreef in die periode naar verluidt zo'n vijftig nummers. Daaruit ontstond een plaat die beweegt tussen alternatieve pop, akoestische singer-songwriter en subtiele Latijnse invloeden.
En die rust hoor je.
Dit is geen album dat na twintig seconden roept:
KIJK EENS WAT IK ALLEMAAL KAN!
Nee.
Room 12 doet de deur op een kier.
Kom maar binnen.
Ga maar zitten.
We praten wel even.
Met Shelly wordt die wereld geopend en daarna ontvouwt het album zich langzaam. Best In Life, Love Is All I Have, Mi Corazón, Thirty 2nd Chances, Heaven and Earth, Amnesia, Jonesin', Don't Stop, When I Think of You en Chasing & Waiting: elf nummers vormen de officiële tracklist.
Voor mij zit de kracht vooral in het midden en de tweede helft.
Love Is All I Have is typisch LP en toch kleiner dan je misschien verwacht. Het nummer begon zelfs bij een ukulele en een melodie, waarna die kwetsbaarheid bewust behouden bleef.
En dat woord blijft tijdens het hele album terugkomen:
kwetsbaar.
Niet zielig.
Niet breekbaar omdat het moet.
Gewoon kwetsbaar omdat iemand eindelijk niet iedere emotie hoeft te verstoppen achter een enorme productie.
Ook Mi Corazón brengt iets anders in het album. De Latijnse invloeden voelen niet als een verplicht uitstapje, maar passen bij de warmere kleuren die regelmatig door deze plaat lopen.
Maar mijn aandacht gaat vooral naar When I Think of You.
Daar komt voor mij alles samen.
De sfeer.
De ruimte.
De melancholie.
En vooral die stem.
LP kan technisch gezien natuurlijk de hele kamer omver zingen. Dat weten we inmiddels wel. Maar wanneer die stem wordt ingehouden, ontstaat er iets veel interessanters. Dan hoor je ineens niet alleen de zanger, maar ook de mens.
Dat vind ik misschien wel het mooiste aan Room 12.
Het album probeert niet Lost on You 2 te maken.
Gelukkig.
Want Lost on You was een moment. Een gigantisch nummer dat je niet kunt reproduceren door dezelfde ingrediënten opnieuw in de pan te gooien en wat harder te roeren.
LP is inmiddels verder.
De Alternatieve Muziekman zegt
Room 12 is een plaat voor de avond.
Niet per se voor vrijdagavond elf uur met twintig mensen in de woonkamer.
Eerder zondagavond.
Lampen iets zachter.
Koptelefoon op.
En luisteren.
Het album is sfeervol, subtiel en kwetsbaar. Soms zelfs opvallend ingetogen voor iemand met zo'n enorme stem.
En juist dat vind ik sterk.
Niet ieder nummer springt onmiddellijk naar voren. Sommige liedjes hebben tijd nodig en misschien zit er niet één nieuwe Lost on You tussen.
Maar eigenlijk hoeft dat ook helemaal niet.
LP heeft hier geen hotelkamer geboekt om nog één keer hetzelfde kunstje te doen.
Room 12 voelt eerder als een kamer waarin iemand eindelijk even de deur heeft dichtgedaan.
En wij mogen luisteren.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,1/10
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kwetsbaarheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Productie: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Favoriet: When I Think of You ❤️
Album van het jaar-potentie: ⭐⭐⭐⭐½
LP heeft een stem waarmee ze een hotelkamer kan verbouwen. Op Room 12 doet ze iets veel moeilijkers: ze blijft zitten, zingt zachter en laat de stilte het overige werk doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten