Ladytron – Free, Free
Free, Free? Maak daar maar More, More van. Ja hoor, vanaf de eerste seconden is die prachtige Ladytron-sound er weer
Bij sommige bands heb je geen Shazam nodig.
Een paar seconden zijn genoeg.
Synthesizer.
Bas.
Die koele, bijna afstandelijke zang.
Een melodie die tegelijkertijd donker en prachtig klinkt.
Ja hoor: Ladytron.
En bij Free, Free gebeurt het onmiddellijk.
Sterker nog, ik zou de titel willen veranderen.
Geen Free, Free.
More, More.
Want zes minuten Ladytron blijkt bij dit nummer helemaal niet overdreven. Free, Free duurt 6:00 minuten en staat als achtste nummer op Paradises, het zestiendelige album dat in maart verscheen.
En die zes minuten vliegen voorbij.
Dat is meestal een goed teken.
Ladytron heeft inmiddels zo'n herkenbaar geluid opgebouwd dat je bijna bang zou kunnen worden voor herhaling. Maar Free, Free laat horen waarom dat niet gebeurt. De ingrediënten zijn vertrouwd, alleen worden ze iedere keer nét anders neergezet.
Dit is synthpop, maar niet van het goedkope soort.
Geen synthesizer uit 1984 die uit nostalgie uit de kast wordt gehaald en vervolgens drie minuten bliep-bliep mag zeggen.
Hier zit sfeer in.
Melancholie.
Ruimte.
En vooral die prachtige combinatie van kilte en warmte die Ladytron zo goed beheerst.
The Quietus omschreef de essentie van Ladytron onlangs mooi: achter die gladde, elektronische buitenkant zit juist iets diep menselijks, mede dankzij de melancholische melodieën en analoge synthesizers.
Precies.
Dat hoor ik hier.
Vrijheid klinkt hier niet alleen maar vrolijk
Ook de titel blijkt interessanter dan hij aanvankelijk lijkt.
Free, Free gaat over losbreken en opnieuw beginnen. Vrij zijn om weer op je voeten terecht te komen, zelf te bepalen wie je bent en het leven te leiden dat je wilt. Maar tegelijkertijd hangt er iets pijnlijks over die vrijheid: om verder te kunnen, moet je soms ook iets achterlaten.
En dát past perfect bij de muziek.
Want dit klinkt niet als:
HOERA, IK BEN VRIJ!
Geen confetti.
Geen polonaise.
Het is eerder vrijheid midden in de nacht.
Je hebt eindelijk een beslissing genomen, loopt naar buiten en denkt:
dit moest gebeuren.
En vijf seconden later:
maar waarom doet het dan toch pijn?
Dat is veel interessanter.
Paradises blijft groeien
Paradises werd geproduceerd door Ladytron-lid Daniel Hunt en gemixt door oude bekende Jim Abbiss. De band wilde opnieuw het plezier terugvinden van hun begindagen, toen ze nog nauwelijks iets te verliezen hadden. Het resultaat werd hun meest nadrukkelijk op dansmuziek gerichte plaat sinds Light & Magic.
En Free, Free is voor mij precies zo'n nummer waardoor zo'n album maanden na verschijnen nog verder kan groeien.
Misschien zelfs een van de nummers die ik aanvankelijk te gemakkelijk voorbij had kunnen laten komen.
Dat gaat nu niet meer gebeuren.
De Alternatieve Muziekman zegt
Wat een heerlijke sound.
Je hoort het meteen.
Dit is Ladytron.
Niet Ladytron dat probeert te klinken zoals in 2002.
Niet een band die denkt: electroclash is weer hip, snel de oude synthesizers afstoffen.
Gewoon Ladytron anno 2026.
Donkerder dan gewone pop.
Warmer dan de elektronica doet vermoeden.
Melancholisch genoeg voor mijn smaak.
En melodieus genoeg om zes minuten lang geen moment te vervelen.
Daarom blijf ik bij mijn voorstel.
Free, Free?
Nee.
More, More.
Ik wil hier meer van.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,3/10
Ladytron-sound: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synthpop: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Zes-minuten-zonder-op-de-klok-kijken-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Ladytron zingt Free, Free. De Alternatieve Muziekman antwoordt More, More. Soms is een titel gewoon niet helemaal af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten