SPARKLING & COMA – I Won’t Be Like This Forever
Empire of the Sun is even de kamer uit — en laat de synthesizers gewoon aanstaan
Soms begint een nummer en heb je binnen een halve minuut al een naam in je hoofd.
Bij I Won’t Be Like This Forever van SPARKLING & COMA hoefde ik daar niet lang over na te denken:
Empire of the Sun.
Niet één op één natuurlijk. Gelukkig maar, want we hebben Empire of the Sun zelf al en twee mannen met gouden hoofdtooien in één muziekindustrie lijkt me ruim voldoende.
Maar dat gevoel zit er wel degelijk in.
Die warme synthesizers. Dat licht zwevende ritme. Een melodie die tegelijkertijd zonnig en melancholisch klinkt. Alsof je om zeven uur 's avonds op vakantie langs de zee rijdt terwijl de zon langzaam verdwijnt en je ineens begint na te denken over dingen waar je tijdens een vakantie helemaal niet over wilde nadenken.
Precies dát sfeertje.
En daar heb ik een zwak voor.
I Won’t Be Like This Forever heeft bovendien een titel die veel zwaarder klinkt dan de muziek aanvankelijk doet vermoeden.
"Ik zal niet voor altijd zo blijven."
Daar zit verandering in.
Twijfel.
Misschien hoop.
Misschien juist het besef dat iets voorbijgaat.
En ondertussen blijft die elektronische onderlaag maar heerlijk voortbewegen.
Dat contrast maakt het nummer voor mij interessant.
Want dit had gemakkelijk zo'n keurige elektronische indieplaat kunnen worden waarvan je na drie minuten zegt: ja, best aardig, om vervolgens nooit meer te weten wie het ook alweer gemaakt had.
Maar dat gebeurt hier niet.
Er zit iets verslavends in die melodie.
De synthesizers glanzen zonder goedkoop te worden en het geheel heeft iets psychedelisch zonder dat iemand halverwege besluit om negen minuten lang achterstevoren gitaar te spelen.
Dank daarvoor.
En ja, iedere keer komt Empire of the Sun weer om de hoek kijken.
Vooral dat typische gevoel waarbij elektronische pop groot en kleurrijk klinkt, terwijl er onder de oppervlakte iets melancholisch zit.
Dat vind ik trouwens het sterke aan goede synthpop.
Mensen denken bij synthesizers nogal snel aan vrolijke jaren-tachtigmuziek, neonlichten en iemand met veel te grote schoudervullingen.
Maar een synthesizer kan juist verschrikkelijk melancholisch klinken.
Vraag maar aan Depeche Mode.
Of Pet Shop Boys.
Of Robyn.
Dansen en verdriet zijn muzikaal gezien uitstekende buren.
En I Won’t Be Like This Forever begrijpt dat.
Het nummer wil vooruit.
De titel wil veranderen.
Maar ergens wil je als luisteraar juist dat het nummer nog even blijft waar het is.
De Alternatieve Muziekman zegt
Dit is er eentje die bij mij na iedere luisterbeurt iets beter wordt.
De eerste keer:
lekker.
De tweede keer:
hé, dit zit eigenlijk behoorlijk goed in elkaar.
De derde keer:
nog een keer dan.
En dan weet je meestal genoeg.
SPARKLING & COMA maken met I Won’t Be Like This Forever elektronische indiepop die toegankelijk is zonder plat te worden. Sfeervol, melodieus, licht psychedelisch en met precies genoeg melancholie achter de glimmende synthesizers.
En die vergelijking met Empire of the Sun?
Die krijg ik niet meer uit mijn hoofd.
Niet omdat het een kopie is, maar omdat het hetzelfde vreemde trucje uithaalt:
muziek maken waarbij de zon schijnt terwijl je hoofd bewolkt is.
Heerlijk.
De titel zegt dat het niet voor altijd zo zal blijven.
Voor dit nummer maak ik graag een uitzondering.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Empire of the Sun-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
I Won’t Be Like This Forever? Jammer eigenlijk. Als SPARKLING & COMA voor altijd een beetje zo blijven klinken, hoor je mij niet klagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten