Cascadeur – Les temps perdus
Nooit van gehoord. En dan ineens die heerlijke Franse synths. Heel, héél in de verte zweeft Air voorbij
Kijk, dit is dus waarom ik iedere dag nieuwe muziek blijf luisteren.
Cascadeur?
Nooit van gehoord.
Of in ieder geval: nooit bewust op mijn muzikale radar terechtgekomen.
Dan druk ik op Les temps perdus en binnen korte tijd denk ik:
hé… dit is lekker.
Frans.
Elektronisch.
Dromerig.
Melancholisch.
En ergens, héél ver achter in mijn hoofd, gaat een klein lampje branden:
Air.
Rustig aan.
Ik zeg niet dat Cascadeur klinkt alsof Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel stiekem een nieuw nummer hebben uitgebracht onder een andere naam.
Maar er zit iets in die Franse elektronische elegantie waardoor mijn gedachten vanzelf richting Air gaan.
En dat is bij mij natuurlijk geen verkeerde afslag.
Synthesizers die mogen zweven
Wat meteen opvalt aan Les temps perdus is de ruimte in de productie.
De synthesizers worden niet gebruikt om iedere vierkante centimeter van het nummer dicht te metselen. Ze zwevenrondom de zang en zorgen vooral voor kleur.
Dat vind ik sterk.
De synthklanken zijn warm en zacht, met voldoende galm om het geheel bijna filmisch te maken. Daaronder ligt een beheerste ritmische basis. Geen beat die zich naar voren dringt, maar eentje die het nummer rustig laat bewegen.
Daardoor ontstaat iets wat Fransen merkwaardig goed kunnen:
elektronica laten klinken alsof het romantiek is.
Zet dezelfde synthesizer in verkeerde handen en je staat voor je gevoel in een elektronicawinkel.
Hier zie ik ineens avondlicht boven Parijs.
Oneerlijk eigenlijk.
En die stem
Cascadeur is de artiestennaam van de Franse singer-songwriter Alexandre Longo. Zijn muziek beweegt al langer tussen chanson, pop, piano en elektronica.
En juist die combinatie maakt Les temps perdus interessant.
De zang staat niet enorm vooraan in de mix. Stem en instrumentatie lijken eerder in elkaar te schuiven. Daardoor wordt de stem bijna een extra instrument.
Ook hier zit voor mij dat verre Air-gevoel.
Niet in een concrete melodie.
Niet in een baslijn die rechtstreeks van Moon Safari komt.
Het is vooral de esthetiek.
Warm.
Verfijnd.
Een tikje retrofuturistisch.
Alsof de toekomst nog steeds klinkt zoals men zich die in 1998 voorstelde.
Daar heb ik een enorm zwak voor.
Les temps perdus
En dan die Franse taal.
Les temps perdus — de verloren tijden.
Alleen zo'n titel geeft een elektronisch nummer al onmiddellijk meer melancholie.
In het Nederlands zou De Verloren Tijden waarschijnlijk klinken als een dramaserie op zondagavond.
In het Frans wil ik meteen een synthesizer kopen en filosofisch uit het raam kijken.
Maar zonder gekheid: die melancholische sfeer zit ook daadwerkelijk in de muziek.
De akkoorden voelen warm, maar nooit echt uitbundig. De melodie beweegt beheerst en de elektronica geeft het nummer een bijna nostalgische gloed.
Het kijkt achterom zonder volledig retro te worden.
En dat vind ik misschien wel het mooiste eraan.
Air? Ja, maar heel ver weg
Ik wil die vergelijking wel precies houden.
Want Les temps perdus is geen Air-kopie.
Daarvoor heeft Cascadeur een duidelijk andere achtergrond. Bij hem hoor ik meer chanson en singer-songwriter, terwijl Air vaak nog sterker vanuit elektronica en instrumentale klankwerelden vertrekt.
Maar in de verte?
Absoluut.
Dat zachte.
Die warme analoog aandoende synths.
Het filmische.
De Franse melancholie.
Dat vermogen om elektronica bijna menselijk te laten ademen.
Daar ontmoeten ze elkaar voor mij.
En vervolgens gaat Cascadeur gewoon zijn eigen weg.
De Alternatieve Muziekman zegt
Dit zijn de leukste ontdekkingen.
Geen verwachtingen.
Geen grote naam waarvan ik vooraf al weet wat ik ongeveer ga krijgen.
Gewoon op play drukken en denken:
waar komt dit ineens vandaan?
Les temps perdus is geen nummer dat me bij mijn lurven grijpt zoals Bleach Lab met Falling deed. Het werkt subtieler.
Het kruipt langzaam naar binnen.
En bij iedere luisterbeurt hoor ik weer een klein synthesizergeluidje, een detail in de productie of een verandering in de zang die ik eerder had gemist.
Dus ja:
Cascadeur.
Die naam ga ik onthouden.
Nooit van gehoord.
Nu wil ik meer horen.
Dat is precies hoe het hoort.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 8,9/10
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Franse sfeer: 🇫🇷🇫🇷🇫🇷🇫🇷🇫🇷
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Productie: ⭐⭐⭐⭐½
Ruimtelijkheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐☆
Air-factor: ⭐⭐⭐½☆ — heel ver in de verte
Originaliteit: ⭐⭐⭐⭐☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Hitpotentie: ⭐⭐⭐½☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Cascadeur kende ik niet. Les temps perdus wel — inmiddels meerdere keren. Heerlijke Franse synthpop met melancholie, ruimte en ergens kilometers verderop een klein beetje Air. Soms hoef je de weg niet te kennen om precies goed uit te komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten