Jake Bugg – Never Can Tell
Jake Bugg is gewoon Jake Bugg. En dat is inmiddels een compliment.
Soms zet je een nieuw nummer op en denk je na twintig seconden:
ja hoor, dit is Jake Bugg.
Niet omdat hij zichzelf eindeloos herhaalt. Niet omdat er sinds Lightning Bolt niets meer is gebeurd. Maar omdat Jake Bugg een van die zangers is die je na drie woorden herkent.
En Never Can Tell verandert daar gelukkig helemaal niets aan.
Het nummer is de eerste single van Alamo, zijn zevende studioalbum, dat op 13 november 2026 verschijnt. Bugg maakte de plaat in Londen met Jimmy Hogarth en Steve McEwan en beschrijft hem zelf als persoonlijk en reflectief, met een beweging terug richting zijn oudere geluid. Never Can Tell gaat over de onzekerheid die ontstaat wanneer het leven je voortdurend verschillende kanten op trekt.
En eigenlijk hoor je dat meteen.
Dit is geen Jake Bugg die ineens heeft bedacht dat hij een synthesizeralbum moet maken omdat iedereen tegenwoordig weer naar de jaren tachtig luistert.
Gelukkig niet.
Dit is:
gitaar, roots, country, folk en die stem.
Vooral die stem.
Want Jake Bugg zonder die wat nasale, licht schurende zang zou een beetje zijn als The National zonder Matt Berninger of The Cure zonder Robert Smith.
Het kan technisch misschien allemaal wel.
Maar waarom zou je?
Never Can Tell heeft iets heerlijk ongekunstelds. De gitaar loopt lekker door, het ritme heeft vaart en er zit een country- en americana-gevoel in zonder dat ik onmiddellijk een cowboyhoed hoef te bestellen.
En dat is belangrijk.
Want zoals bekend is mijn verhouding met countrymuziek ongeveer hetzelfde als met koriander.
Soms heerlijk. Maar je moet er niet meteen een hele bos van overheen gooien.
Bij Jake Bugg werkt het.
Hij heeft die invloeden eigenlijk altijd al gehad. Op Alamo lijkt hij bewust terug te keren naar zijn oorspronkelijke country- en folkinspiratie. Het nieuwe album telt elf nummers en wordt omschreven als rauwer, persoonlijker en meer rootsy dan zijn recente werk.
En dan past Never Can Tell uitstekend als eerste kennismaking.
Het nummer gaat bovendien over iets dat bij Bugg inmiddels geloofwaardiger klinkt dan toen hij achttien was: wie kun je eigenlijk vertrouwen?
Hij zingt vanuit iemand die ouder is geworden en ontdekt heeft dat succes niet automatisch betekent dat je precies weet waar je naartoe gaat. Bugg zegt zelf dat het soms moeilijk is te bepalen welke richting je moet kiezen en dat je uiteindelijk op je gevoel moet vertrouwen.
Dat hoor je.
Niet overdreven zwaar.
Geen violen die alvast komen vertellen wanneer wij emotioneel moeten worden.
Gewoon Jake.
Gitaar erbij.
Verhaal vertellen.
Klaar.
De Alternatieve Muziekman zegt
Misschien klinkt dat bijna te eenvoudig, maar mijn grootste compliment voor Never Can Tell is:
Jake Bugg is Jake Bugg.
Hij probeert hier niet jonger, hipper of moderner te klinken dan hij is.
Sterker nog: op zijn 32ste lijkt hij juist terug te grijpen naar de muzikale wereld waarmee hij ooit begon. Alleen klinkt de jongen van Lightning Bolt inmiddels als iemand die onderweg het nodige heeft meegemaakt.
En dát maakt mij nieuwsgierig naar Alamo.
Als dit de richting is, mag 13 november in de agenda.
Never Can Tell is geen enorme muzikale verrassing.
Maar soms hoeft een verrassing helemaal niet.
Soms wil je een artiest horen en denken:
precies. Daarom vond ik jou ooit goed.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,0/10
Jake Bugg-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaar: ⭐⭐⭐⭐½
Americana/country: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
Verwachting voor Alamo: ⭐⭐⭐⭐⭐
Never Can Tell? Jawel hoor. Soms kun je het wél meteen vertellen: drie seconden Jake Bugg en je weet precies wie er staat te zingen. Gelukkig maar.
https://youtu.be/o0qxl5-jm9c?si=HqABow4u-pmVnuDA
Geen opmerkingen:
Een reactie posten