The Swell – Heathlands
Tja, ik weet het niet… Wacht even. Tweede keer luisteren. Verdomd, daar valt het kwartje
Sommige nummers zijn beleefd.
Ze stellen zich bij de eerste ontmoeting netjes voor, geven een hand en na drie minuten weet je precies wat je ervan vindt.
En dan heb je Heathlands van The Swell.
Eerste luisterbeurt:
tja… ik weet het niet.
Tweede luisterbeurt:
O wacht.
Daar gebeurt iets.
En ineens valt het kwartje.
Dat vind ik eigenlijk veel interessanter dan een liedje dat na twintig seconden al zijn trucjes op tafel heeft gelegd.
The Swell is een nieuw indieproject uit Leeds en Heathlands is de debuutsingle. Het nummer duurt maar 2:58, maar er zit verrassend veel in die kleine drie minuten. Warme, wazige gitaren, dromerige zang en vooral heel veel ruimte. Het nummer draait om introspectie, innerlijke rust en opnieuw verbinding proberen te vinden na een moeilijke periode.
En ja hoor.
Daar hebben we mijn zwakke plek alweer.
Dreampop. Shoegaze. Melancholie. Gitaren die klinken alsof iemand er eerst een flinke laag ochtendmist overheen heeft gespoten.
Waarom hoorde ik het de eerste keer dan niet?
Omdat Heathlands niet onmiddellijk komt halen
Dat is denk ik het geheim.
Heathlands heeft geen refrein dat na één keer luisteren met een spandoek door je hoofd loopt.
Geen gigantische climax.
Geen zanger die na twee minuten besluit dat het nu tijd is om aan The Voice mee te doen.
Het nummer zweeft.
En de eerste keer dacht ik daardoor misschien iets te snel: mooi sfeertje, maar waar blijft het liedje?
Bij de tweede keer luisterde ik anders.
En toen hoorde ik ineens hoe mooi die gitaren zich om de zang heen bewegen. Hoe het nummer langzaam openbloeit. Hoe juist dat wat vage karakter onderdeel van de aantrekkingskracht is.
Het interessante detail is dat Heathlands werd gemasterd door Simon Scott, drummer van Slowdive.
Aha.
Natuurlijk.
Dan valt er nóg een kwartje.
Want ik hoor hier inderdaad iets van die Slowdive-wereld. Niet als kopie, maar wel in het idee dat een gitaar niet alleen een melodie hoeft te spelen. Een gitaar kan ook gewoon lucht, mist en landschap zijn.
En dat is precies wat hier gebeurt.
Tweede luisterbeurt wint
Dit is waarom ik nieuwe muziek eigenlijk nooit na één luisterbeurt zou moeten beoordelen.
Sommige liedjes zijn een eerste date waarbij je onmiddellijk verliefd bent.
Andere zijn een eerste date waarvan je thuiskomt en denkt:
aardig.
En de volgende ochtend denk je ineens:
wacht eens even… die was eigenlijk héél leuk.
Heathlands is die tweede categorie.
Sterker nog: mijn eerdere 7,7 kan de prullenbak in.
De Alternatieve Muziekman zegt
The Swell heeft me dus te pakken gekregen.
Niet meteen.
Maar misschien juist daarom des te meer.
Bij de eerste luisterbeurt hoorde ik vooral sfeer.
Bij de tweede hoorde ik het nummer binnen die sfeer.
En nu wil ik een derde keer.
Kijk.
Dan weet je dat het goed zit.
Het mooie is bovendien dat dit pas een debuutsingle is. Als een nieuwe band uit Leeds met zijn eerste nummer al zo'n herkenbare wereld kan neerzetten, ben ik behoorlijk nieuwsgierig naar wat hierna komt.
Mijn enige waarschuwing aan The Swell:
ga het vooral niet allemaal netjes maken.
Laat die gitaren maar waaien.
Laat die zang maar een beetje verdwijnen.
Laat die mist maar hangen.
Want ineens snap ik het.
Heathlands heeft helemaal geen groot refrein nodig.
Het nummer moet je gewoon even de tijd geven om erin te verdwalen.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 8,9/10
Eerste luisterbeurt: ⭐⭐⭐½☆
Tweede luisterbeurt: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dreampop: ⭐⭐⭐⭐⭐
Shoegaze: ⭐⭐⭐⭐½
Gitaren: ⭐⭐⭐⭐½
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Slowdive-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Eerste keer: tja, ik weet het niet. Tweede keer: hé, wacht eens even. Derde keer? Ja hoor, zet hem nog maar een keer op. Soms valt een kwartje niet — het zweeft langzaam naar beneden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten