TORTURETWINN – DON'T GIVE UP
Welkom terug in 1987. En eigenlijk is dat best lekker.
★★★★☆ 8/10
Soms zet je een nieuw nummer uit 2026 op en controleer je na een halve minuut toch even of Spotify niet per ongeluk naar 1987 is gesprongen.
Dat gebeurt bij TORTURETWINN – Don't Give Up.
Die drums.
Die gitaren.
Die grote melodie.
Je verwacht ieder moment een Amerikaanse cabriolet door het beeld, twee mensen met veel te veel haar en een videoclip waarin iemand vanaf een bergtop ernstig naar de horizon staat te kijken.
Heerlijk.
Don't Give Up heeft namelijk die typische Amerikaanse jaren-80-sound die we kennen van Richard Marx, Foreigner en Starship. AOR, melodieuze rock en een klein beetje stadiongevoel. Alles klinkt groot, glanzend en vooral schaamteloos melodieus.
En laat dat laatste nou net het sterke punt zijn.
TORTURETWINN doet niet moeilijk.
Geen elektronisch experiment van zeven minuten. Geen zanger die fluistert alsof de buren al naar bed zijn. Geen productie waarbij je eerst een handleiding moet lezen.
Nee.
Een refrein.
Weet je nog?
Zo'n ding dat na één luisterbeurt in je hoofd zit.
De gitaren zijn stevig zonder echt hard te worden en de productie heeft precies die gepolijste glans die bij dit soort muziek hoort. Vooral de zang maakt de vergelijking met Richard Marx voor mij logisch. Niet omdat TORTURETWINN hem letterlijk kopieert, maar vanwege datzelfde gevoel van melodieuze Amerikaanse rock waarin emotie belangrijker is dan stoerdoenerij.
En dan zit er ook nog wat Foreigner in.
Misschien zelfs een beetje Starship.
Niet het meest hippe rijtje artiesten om in 2026 op een verjaardagsfeestje te noemen, maar daar hebben we bij De Alternatieve Muziekman gelukkig maling aan.
Goed is goed.
En Don't Give Up is gewoon goed.
Toch zit daar meteen mijn kritiek.
Want TORTURETWINN leunt wel héél nadrukkelijk op die jaren tachtig.
Soms vraag ik me af: waar is 2026 gebleven?
Als je mij had verteld dat dit een vergeten Amerikaanse single uit 1988 was die na 38 jaar in een stoffige doos was teruggevonden, had ik je waarschijnlijk geloofd.
Een iets modernere draai had het nummer spannender gemaakt.
Een onverwachte break.
Een vreemd synthesizergeluid.
Een rafelrand.
Iets waardoor TORTURETWINN niet alleen laat horen waar de inspiratie vandaan komt, maar vooral wie TORTURETWINN zélf is.
Maar vervolgens komt dat refrein weer.
En ja hoor.
Daar ga ik opnieuw.
Want nostalgie is natuurlijk geen misdaad. Zeker niet wanneer je begrijpt waarom die muziek destijds werkte: grote melodieën, sterke refreinen en muzikanten die niet bang waren om een liedje ook daadwerkelijk als een liedje te laten klinken.
Don't Give Up heeft dat.
Dit nummer probeert de jaren tachtig niet opnieuw uit te vinden.
Het trekt gewoon de leren jas aan, start de cabriolet en rijdt ermee weg.
Waarschijnlijk richting zonsondergang.
Natuurlijk.
Het blijft tenslotte 1987.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ 8/10
Plus: ijzersterke jaren-80-sfeer en een refrein dat onmiddellijk blijft hangen
Min: leunt soms iets te zwaar op zijn voorbeelden
Voor liefhebbers van: Richard Marx, Foreigner, Starship en melodieuze AOR
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: misschien geen vernieuwingsprijs, maar wel een heerlijk stuk Amerikaanse jaren-80-rock. Soms hoef je het wiel niet opnieuw uit te vinden. Je moet er alleen goede velgen onder zetten
https://youtu.be/3TcEBI_cEXE?si=D_7gX-ZrHzDixNBR
Geen opmerkingen:
Een reactie posten