Bloc Party – Anatomy Of A Brief Romance
Trevor Horn geeft Bloc Party prachtige synthesizers. Alleen heeft hij onderweg ook een deel van het rauwe randje weggepoetst
Ik heb een zwak voor Bloc Party.
Dat helpt.
Maar het maakt een recensie ook lastiger, want Anatomy Of A Brief Romance is zo'n album waarbij ik voortdurend twee gedachten tegelijk heb:
wat klinkt dit mooi.
En:
waar is dat rauwe Bloc Party gebleven?
Het zevende studioalbum is geproduceerd door Trevor Horn. En ja, dat hoor je. De man die al decennialang weet hoe je synthesizers groot, warm en glanzend laat klinken, heeft Bloc Party een behoorlijk luxe nieuwe jas aangetrokken.
En laat ik eerlijk zijn:
die jas vind ik mooi.
Voor iemand met mijn zwak voor synthpop is er genoeg te genieten. De elektronica krijgt veel meer ruimte en nummers als Coming On Strong, Love Bombs, Now We Can't Be Friends en vooral Pigwig laten horen dat Bloc Party nog steeds uitstekende melodieën kan schrijven.
Ook Lagoon Blue werkt binnen het album beter dan ik vooraf had verwacht. Het oorspronkelijke Blue uit 2023 is opnieuw vormgegeven en past hier prachtig tussen de rest.
Horn geeft de muziek kleur en ruimte.
Maar hij geeft Bloc Party misschien ook iets te veel zeep.
Waar is het schuurpapier?
Want zet voor de grap daarna eens Silent Alarm op.
Auw.
Daar zitten gitaren die klinken alsof ze ieder moment ruzie kunnen krijgen met de drummer.
Daar zit spanning.
Onrust.
Jeugdige nervositeit.
Bloc Party kon ooit klinken alsof de complete band tegelijkertijd van de trap viel en beneden tóch precies op de maat terechtkwam.
Dat gevoel mis ik hier.
Niet overal, maar wel te vaak.
Anatomy Of A Brief Romance is prachtig geproduceerd. Misschien zelfs té prachtig.
De synthesizers glanzen. De stem van Kele Okereke staat mooi in de mix. De gitaren weten keurig waar ze moeten staan.
Maar Bloc Party hoeft van mij helemaal niet altijd keurig te staan.
Ik wil af en toe dat ze omvallen.
Dat is het vreemde aan deze plaat. Juist de dingen die ik normaal geweldig vind — synthesizers, Trevor Horn, een ruimtelijke productie — zorgen ervoor dat ik ook iets mis.
Toch vind ik hem mooi
En daar komt mijn dilemma.
Want dit is absoluut geen slecht Bloc Party-album.
Sterker nog: op verschillende momenten zit ik gewoon heerlijk te luisteren.
Het album volgt het verloop van een korte relatie: aantrekkingskracht, verliefdheid, barsten en uiteindelijk het einde. Daardoor werkt de wat meer romantische en elektronische productie inhoudelijk eigenlijk uitstekend.
Kele klinkt bovendien sterk.
En Pigwig blijft voor mij een van de hoogtepunten. Daar hoor ik meer van die Britse gitaarenergie waarvoor ik ooit voor Bloc Party viel.
Maar over het hele album mis ik gevaar.
Trevor Horn heeft de ramen prachtig gewassen.
Alleen hield ik blijkbaar ook een beetje van het vuil op het glas.
De Alternatieve Muziekman zegt
Anatomy Of A Brief Romance is voor mij een 7/10.
En dat is geen teleurstellende zeven.
Het is een ingewikkelde zeven.
Ik bewonder de productie.
Ik geniet van de synthesizers.
Ik hoor sterke nummers.
Ik vind het zelfs een mooi album.
Maar ik mis de Bloc Party die kon schuren, rammelen en onverwacht uit de bocht vliegen.
Misschien wil ik iets onmogelijks: de synthesizers van Trevor Horn én de rauwheid van het jonge Bloc Party.
Geef mij die combinatie en we praten over een 9.
Nu blijft het bij:
★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren
Cijfer: 7/10
Trevor Horn: ⭐⭐⭐⭐½
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Kele Okereke: ⭐⭐⭐⭐½
Melodieën: ⭐⭐⭐⭐☆
Gitaren: ⭐⭐⭐½☆
Rauwheid: ⭐⭐½☆☆
Productie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
Hoogtepunt: Pigwig
Grootste gemis: het schuurpapier
Anatomy Of A Brief Romance klinkt soms fantastisch mooi. En precies dát is mijn probleem. Bloc Party mag van mij af en toe ook gewoon lelijk zijn. Trevor Horn bracht de synthesizers mee, maar ergens onderweg is een deel van het rauwe randje achtergebleven. Jammer. Want die nieuwe jas staat ze wél verdomd goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten