Daarom hou ik dus zo verschrikkelijk veel van Britpop
★★★½ – 9/10
Er zijn dagen waarop ik me afvraag waarom ik nog steeds zoveel nieuwe muziek beluister.
En dan komt er een band als Saint Clair voorbij.
Dreams.
En binnen de kortste keren weet ik het weer.
Daarom hou ik dus zo verschrikkelijk veel van Britse gitaarmuziek.
Geen ingewikkelde elektronische constructies. Geen producer die na drie seconden een beat laat vallen omdat anders de TikTok-generatie alweer verdwenen is. Gewoon gitaren, een stem met karakter en dat typisch Britse gevoel voor melodie en melancholie.
Het hoeft niet moeilijker.
Saint Clair is een jonge vierkoppige band uit Londen, met Toby Bardsley als zanger. In juli 2026 verscheen hun debuut-EP Something To Be Said. Hun muzikale wereld beweegt zich tussen Britse indierock, de dynamiek van Radiohead en de directheid van gitaarbands als The Strokes.
En dat is precies het muzikale landschap waarin ik graag verdwaal.
et mooie aan Saint Clair is dat de band zich niet uitsluitend op nostalgie lijkt te richten. Natuurlijk hoor ik de erfenis van de jaren negentig. Die tijd waarin Britse bands met een paar gitaren, een goede melodie en een zanger met een licht gekwelde blik de wereld konden veroveren.
Maar dit is geen verkleedpartij.
Wat mij aanspreekt in die Britpop-traditie is de combinatie van directheid en emotie. Een lied mag lekker stevig zijn, maar moet ook iets achterlaten. Niet alleen herrie maken omdat de gitarist toevallig een nieuw effectpedaal heeft gekocht.
En dan die Britse zang.
Dat licht ongepolijste. Dat gevoel dat iemand niet zozeer probeert perfect te zingen, maar vooral iets kwijt moet.
Bij Saint Clair denk ik aan de melodieuze kant van Oasis, de emotionele intensiteit van Radiohead en de jonge energie van Wunderhorse.
Drie behoorlijk verschillende namen, maar ergens tussen die drie ligt een muzikaal gebied waarin ik me uitstekend thuis voel.
Wat ik vooral waardeer, is dat deze generatie Britse gitaarbands weer ruimte maakt voor echte liedjes. Melodie is geen vies woord. Een refrein hoeft niet ironisch bedoeld te zijn. En een gitaar mag gewoon klinken als een gitaar.
Revolutionair, tegenwoordig.
Is alles daarmee automatisch fantastisch?
Nee.
Mijn voornaamste kritiek op deze stijl is dat jonge bands soms zo nadrukkelijk naar hun muzikale helden kijken dat hun eigen gezicht nog wat onderbelicht blijft. Ik wil de invloeden herkennen, maar uiteindelijk vooral Saint Clair horen.
Daar ligt ook hun uitdaging voor de toekomst.
Maar geef mij deze muzikale richting boven de zoveelste perfect gladgestreken popproductie waarbij alle menselijke oneffenheden zorgvuldig zijn verwijderd.
Ik wil karakter.
Ik wil melodie.
Ik wil een beetje melancholie.
En vooral wil ik na afloop denken: zet dat nog eens op.
Daarom blijf ik Britse gitaarmuziek volgen. Van de jaren zestig via de Britpop van de jaren negentig tot de nieuwe generatie van vandaag.
Het verveelt me eenvoudigweg niet.
Sommige dromen verdwijnen zodra je wakker wordt. Mijn muzikale dromen hebben meestal een Brits accent en een elektrische gitaar.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
Voorlopige waardering: ★★★★½ – 9/10
Genre: Britpop / alternatieve gitaarrock
Plus: de Britse melodieuze gitaartraditie
Aandachtspunt: een eigen geluid ontwikkelen naast de grote voorbeelden
Voor liefhebbers van: Oasis, Radiohead, Wunderhorse en The Verve
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Britse gitaarmuziek blijft een onuitputtelijke bron van plezier. En Saint Clair is een naam om in de gaten te houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten