Midge Ure – Fade To Grey (2026)
Midge, je komt hier wel aan een stukje van mijn muzikale jeugd. Gelukkig weet je zelf ook waar de breekbare spullen staan
Ik geef het onmiddellijk toe.
Bij Fade To Grey ben ik niet objectief.
Sterker nog: objectiviteit heeft hier de voordeur nog niet eens gehaald.
Dit is zo'n nummer dat diep in mijn muzikale geheugen zit. Die eerste synthesizerklanken en ik hoef eigenlijk niets meer te analyseren.
Mijn hoofd weet het al.
Jaren tachtig.
De periode waarin ik ontdekte dat synthesizers niet alleen geluid maakten, maar complete werelden konden bouwen. Depeche Mode. Ultravox. Pet Shop Boys. Al die elektronische melancholie waar ik tientallen jaren later blijkbaar nog steeds niet van genezen ben.
Gelukkig maar.
En daar staat Fade To Grey gewoon tussen.
Dus wanneer ik zie dat Midge Ure in 2026 een nieuwe studioversie heeft opgenomen, krijg ik twee reacties tegelijkertijd.
O ja!
En:
O nee.
Midge, voorzichtig graag
Want waarom zou je aan zo'n nummer komen?
Het origineel van Visage uit 1980 heeft helemaal geen restauratie nodig. Die koele synthesizers, de melodie, het Europese gevoel, die merkwaardige combinatie van afstandelijkheid en emotie: voor mij klopt die plaat gewoon.
Maar goed.
Als er iemand aan Fade To Grey mag komen, is het natuurlijk Midge Ure.
Hij schreef het nummer samen met Billy Currie en Chris Payne en was zelf onderdeel van Visage.
Dus vooruit.
Je krijgt toestemming, Midge.
Alsof hij daarop zat te wachten.
En dan begint die synthesizer
Daar gebeurt het.
Ik hoor die melodie en alle kritische voornemens verdwijnen alweer gedeeltelijk uit het raam.
Wat is dat toch met goede synthesizerlijnen?
Een gitaar kan prachtig zijn. Een piano kan me raken. Maar geef mij een paar donkere elektronische akkoorden uit de muzikale familie van begin jaren tachtig en ergens in mijn hoofd gaat onmiddellijk een lampje branden.
Hier woon ik.
De nieuwe versie klinkt natuurlijk anders.
Ruimer.
Schoner.
Meer 2026.
En vooral Midge zelf klinkt anders.
Gelukkig.
Ik zou het juist verschrikkelijk vinden als hij op zijn huidige leeftijd probeerde de jonge Midge Ure na te doen.
Zijn stem heeft nu meer leven in zich. Meer jaren. Meer gewicht.
En gek genoeg past dat uitstekend bij een nummer dat zelf ook ouder is geworden.
Mijn probleem met opnieuw opgenomen klassiekers
Ik ben daar meestal helemaal niet zo enthousiast over.
Vaak denk ik:
waarom?
Het origineel bestaat toch?
En meestal is het origineel ook nog beter.
Dat geldt hier uiteindelijk óók.
Als je mij vraagt welke Fade To Grey ik morgen meeneem naar een onbewoond eiland, hoef ik geen seconde na te denken.
1980.
Natuurlijk.
Maar deze nieuwe versie probeert dat origineel gelukkig niet van zijn plek te duwen.
Ik hoor hem eerder als Midge Ure die 45 jaar later terugloopt naar een nummer dat ook een deel van zijn eigen leven is geworden.
En dát vind ik mooi.
Want dat liedje blijft belachelijk goed
Misschien is dat uiteindelijk mijn grootste conclusie.
Niet:
wat een geweldige nieuwe productie.
Maar:
wat is Fade To Grey toch een geweldig nummer.
Die melodie!
De ruimte!
De melancholie!
Die elektronische koelte waar toch zoveel gevoel onder zit.
Dat is precies waarom ik zoveel van goede synthpop houd.
Het hoeft niet met strijkers, huilende gitaren en twintig achtergrondzangers te vertellen dat iets emotioneel is.
Soms zijn een synthesizer, een stem en een paar zorgvuldig gekozen akkoorden genoeg.
Muzikaal gezien heb ik blijkbaar al tientallen jaren hetzelfde zwakke plekje.
Midge drukt erop.
Raak.
De Alternatieve Muziekman zegt
Kan ik deze versie beoordelen zonder het origineel mee te horen?
Absoluut niet.
En ik ga niet eens doen alsof.
Fade To Grey hoort bij mijn muzikale geschiedenis. Bij mijn zwak voor synthesizers. Bij mijn liefde voor die donkere, melodieuze elektronische muziek die uiteindelijk via Depeche Mode, Pet Shop Boys en vele anderen tot vandaag doorloopt.
Dus ja, Midge heeft hier een voorsprong.
Een enorme zelfs.
Hij hoeft maar een paar noten te spelen en ik ben al half verkocht.
Maar nostalgie alleen is voor mij niet genoeg.
De nieuwe versie moet ook bestaansrecht hebben.
En dat heeft hij.
Niet als vervanger.
Niet als verbetering.
Maar als terugblik van iemand die er zelf bij was.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,2/10
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Midge Ure 2026: ⭐⭐⭐⭐½
Productie: ⭐⭐⭐⭐½
Jaren 80-gevoel: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Jeugdsentiment: ⭐⭐⭐⭐⭐+
Objectiviteit van De Alternatieve Muziekman: ⭐☆☆☆☆
Respect voor het origineel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie 2026: ⭐⭐⭐☆☆
Blijf-met-je-handen-van-mijn-klassiekers-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
En dan zit ik daar. 2026. Koptelefoon op. Midge Ure is ouder geworden en ik, vervelend genoeg, ook. Maar dan begint die synthesizer. Een paar noten maar. En heel even zit er geen 45 jaar tussen 1980 en nu. Dat is het mooie van muziek: wij worden ouder, maar sommige melodieën weigeren daar gewoon aan mee te doen. Fade To Grey? Voor mij is er blijkbaar helemaal niets vervaagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten