DIESEIN – I Don’t Want You
Nog nooit van gehoord. Maar geef mij donkere synths, melancholie en een saxofoon en ik ben natuurlijk alweer verkocht. Heel in de verte hoor ik Hurts
Dit zijn ze.
De momenten waarvoor ik iedere dag door nieuwe releases blijf ploeteren.
DIESEIN?
Nooit van gehoord.
Werkelijk niet.
En dan zet ik I Don’t Want You aan en binnen korte tijd denk ik:
waarom ken ik dit niet?
Donkere synthesizers.
Een lage mannenstem.
Veel ruimte.
Melancholie.
En dan ook nog een saxofoon die niet klinkt alsof iemand per ongeluk een jaren-tachtig-bedrijfsfeest is binnengelopen.
Mijn muzikale antenne gaat onmiddellijk omhoog.
En ergens in de verte hoor ik:
Hurts.
Niet letterlijk.
Maar dat gevoel.
Synthpop met de gordijnen dicht
DIESEIN is het soloproject van Laslo Antal, die ook bekend is als de helft van het minimal-synthduo Sixth June. Op zijn album I Like It / I Hate It kiest Antal voor een nog kalere benadering.
Dat hoor je uitstekend in I Don’t Want You.
De basis bestaat uit langzaam bewegende synthpads. Geen enorme elektronische muur, maar akkoorden die bijna door de ruimte zweven.
Daaronder wordt de ritmiek opvallend eenvoudig gehouden.
En dat is belangrijk.
Want daardoor krijgt de stem ruimte.
Antal zingt zonder overdreven drama. Zijn vocalen zijn beheerst, donker en bijna afstandelijk.
Maar juist daardoor ontstaat emotie.
Hij hoeft niet met gebalde vuist te roepen dat hij verdriet heeft.
Je hoort het toch wel.
En dan die saxofoon
Hier wordt het voor mij echt interessant.
Want een saxofoon in elektronische muziek is levensgevaarlijk.
Eén verkeerde noot en je zit ineens bij een romantische televisieserie uit 1987 waarin iemand met een cabriolet langs de Côte d'Azur rijdt.
DIESEIN ontsnapt daaraan.
De saxofoon wordt niet gebruikt als vrolijke versiering, maar als donkere tegenstem.
Bijna soulvol.
Bijna gothic.
Sax-goth is eigenlijk een verrassend goede omschrijving.
De warme, menselijke klank van de sax schuurt prachtig tegen de koele synthesizers. Daardoor ontstaat precies de wrijving die ik in veel glad geproduceerde elektronische pop mis.
Elektronica tegenover adem.
Machine tegenover mens.
Koel tegenover warm.
Daar gebeurt iets.
Hurts? Ja, maar donkerder en kaler
Mijn eerste associatie blijft Hurts.
Vooral de vroege Hurts.
Die Europese melancholie. Donkere pakken. Synthesizers. Romantiek waarbij je vooraf eigenlijk al weet dat het slecht gaat aflopen.
Maar DIESEIN is minimalistischer.
Waar Hurts een nummer graag groot kan maken met een refrein dat tegen een kathedraal omhoog klimt, houdt Antal zich juist in.
Geen gigantische climax.
Geen productie die ineens vier verdiepingen hoger gaat.
Hij laat ruimte.
Dat geeft I Don’t Want You iets claustrofobisch en tegelijkertijd ruimtelijks.
Dat klinkt tegenstrijdig.
Maar luister maar.
Nooit gehoord, nu wil ik meer
En daar zit voor mij uiteindelijk het plezier.
Ik begon zonder verwachtingen.
Een onbekende artiest.
Een titel.
Play.
Vijf minuten later zit ik informatie over DIESEIN en Sixth June op te zoeken.
Missie geslaagd.
Misschien is I Don’t Want You niet het meest vernieuwende synthnummer dat ik ooit heb gehoord. De jaren tachtig hangen nadrukkelijk in de kamer.
Maar nostalgisch wordt het nergens.
Daarvoor is de productie te kaal en de sfeer te eigen.
De Alternatieve Muziekman zegt
I Don’t Want You raakt precies een paar van mijn muzikale zwakke plekken.
Donkere synthpop.
Melancholie.
Ruimte in het arrangement.
Een lage mannenstem.
En een saxofoon die daadwerkelijk iets toevoegt in plaats van alleen te bewijzen dat er een saxofoon beschikbaar was.
Hurts hoor ik.
Minimal synth hoor ik.
Een beetje darkwave.
Een beetje soul.
Maar uiteindelijk hoor ik vooral een artiest waarvan ik na één nummer denk:
hier moet ik verder induiken.
En dat is misschien het grootste compliment voor een artiest die ik vanochtend nog helemaal niet kende.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,0/10
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐½
Saxofoon: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Minimalisme: ⭐⭐⭐⭐½
Donkere sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hurts-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Jaren 80-factor: ⭐⭐⭐⭐½
Eigen smoel: ⭐⭐⭐⭐☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Ontdekkingsfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
DIESEIN kende ik niet. I Don’t Want You heeft daar in een paar minuten verandering in gebracht. Een beetje Hurts in de verte, donkere minimal synth en dan die warme saxofoon er dwars doorheen. Nieuw voor mij, bepaald niet nieuw in ervaring — en precies zo ontdek ik het liefst muziek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten