DAVE STEWART – THE WAY IT WAS BACK THEN
Wel de mondharmonica van Dylan. Gelukkig niet zijn stem.
★★★★☆ 8/10
Zet een nieuw nummer van Dave Stewart op en ergens in je hoofd verwacht je toch dat Annie Lennox ieder moment binnen kan komen.
Kan ik ook niets aan doen.
Veertig jaar Eurythmics wis je niet zomaar uit je muzikale geheugen. Een synthesizer, een elektronische beat, die typische productie van Stewart en vervolgens Annie Lennox die met één zin duidelijk maakt waarom zij Annie Lennox is.
Maar bij The Way It Was Back Then kunnen we dat allemaal vergeten.
Dit klinkt totaal niet als Eurythmics.
Sterker nog: als je niet wist dat Dave Stewart hierachter zat, zou je hem waarschijnlijk niet onmiddellijk herkennen.
En dat bedoel ik als compliment.
Dit is veel aardser.
Britser.
Een beetje folk, een beetje blues en vooral het gevoel van een muzikant die niet meer hoeft te bewijzen hoeveel knopjes hij in een studio kan bedienen.
En dan ineens:
mondharmonica.
Hallo Bob Dylan.
Die vergelijking is onvermijdelijk. Niet omdat Stewart hier een Dylan-imitatie neerzet, maar omdat die mondharmonica onmiddellijk dat oude singer-songwritergevoel oproept. Alsof iemand een deur naar 1965 openzet en zegt: kijk maar even rond.
Gelukkig heeft Stewart alleen de mondharmonica meegenomen.
Niet de stem.
Sorry Bob.
Een Nobelprijs voor Literatuur is prachtig, maar laten we niet doen alsof The Voice ooit speciaal voor jou is bedacht.
Stewart klinkt hier juist prettig doorleefd. Geen grote vocale acrobatiek en nergens de behoefte om zichzelf jonger voor te doen dan hij is.
Dat past perfect bij een titel als The Way It Was Back Then.
Het nummer kijkt achterom.
Maar belangrijker: het klinkt niet alsof Stewart wanhopig terug wil.
Dat verschil maakt het interessant.
Er zit nostalgie in, maar geen goedkoop sentiment. Niet dat gebruikelijke verhaal van vroeger-was-alles-beter, waarna iemand vervolgens zijn nieuwe single via TikTok probeert te verkopen.
De instrumentatie blijft relatief eenvoudig en organisch. Gitaar, stem, die mondharmonica en vooral veel ruimte.
En weet je wat?
Dat staat Dave Stewart verrassend goed.
Misschien zelfs beter dan wanneer hij geprobeerd had nog één keer Sweet Dreams uit de kast te trekken.
Natuurlijk is er ook iets aan te merken.
The Way It Was Back Then is geen nummer dat je bij de eerste luisterbeurt bij de strot grijpt. Het kabbelt soms iets te comfortabel voort. Ik mis één moment waarop Stewart muzikaal uit de bocht vliegt.
Een onverwachte versnelling.
Een gemene gitaar.
Iets.
Maar na een tweede luisterbeurt begint juist die ontspannen aanpak te werken.
En bij de derde denk je:
verrek, dit is eigenlijk gewoon heel goed.
Dave Stewart probeert hier niet Dave Stewart van Eurythmics te zijn.
Hij probeert al helemaal niet Bob Dylan te zijn.
Hij klinkt als een Britse muzikant die inmiddels genoeg heeft meegemaakt om zonder allerlei studiotrucs een verhaal te vertellen.
En juist daardoor werkt het.
Wie alleen voor de Eurythmics-sound komt, zal waarschijnlijk even moeten slikken.
Wie daarna blijft luisteren, krijgt iets veel leukers.
Dave Stewart zonder verwachtingspatroon.
Mondharmonica inbegrepen.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ 8/10
Plus: heerlijk organisch, Brits en verrassend ver verwijderd van Eurythmics
Min: kabbelt af en toe iets te gemakkelijk door
Opvallend: die heerlijke Bob Dylan-achtige mondharmonica
Voor liefhebbers van: Britse singer-songwriters, folkrock en een vleugje Dylan
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: geen Eurythmics, nauwelijks elektronica en ineens een mondharmonica. Dave Stewart slaat een onverwachte weg in. Gelukkig nam hij van Dylan alleen dat laatste mee — en niet zijn stem.
https://youtu.be/hegv0AUtX7E?si=-rXqgijwrHy3RCB6
Geen opmerkingen:
Een reactie posten