Echo & The Bunnymen – Apples For Isaac
46 jaar later. De donkere regenjas hangt nog aan de kapstok, maar tegenwoordig mag het gordijn ook een stukje open
★★★★ – 4/5
Je hebt bands die na 46 jaar nog steeds proberen te klinken alsof het 1980 is.
Gelukkig doet Echo & The Bunnymen dat niet.
Want wat zou daar eigenlijk het nut van zijn? Ian McCulloch en Will Sergeant zijn geen jonge mannen meer die in een donkere kelder in Liverpool de postpunk opnieuw moeten uitvinden. Ze hebben die kelder zelf ongeveer helpen bouwen.
En nu is er Apples For Isaac.
Hun eerste album met volledig nieuw materiaal in twaalf jaar. Ian McCulloch en Will Sergeant zijn nog altijd de twee oorspronkelijke Bunnymen in de huidige bezetting, terwijl de inmiddels overleden Blondie-drummer Clem Burke op tien van de elf nummers meespeelt.
Wat mij vooral opvalt?
Het licht.
Wie teruggaat naar de vroege Echo & The Bunnymen hoort donkere postpunk, new wave, galmende gitaren en muziek waarin zelfs de zon waarschijnlijk eerst toestemming aan Ian McCulloch moest vragen voordat hij mocht opkomen.
Op Apples For Isaac staat het raam verder open.
Maar gelukkig: niet té ver.
Neem Take Me By The Hand. De opener heeft een verrassend funky ritme, terwijl Will Sergeants gitaar onmiddellijk dat typische Bunnymen-landschap neerzet. Ik schreef bij de single al dat ik bijna niet kon geloven dat Echo & The Bunnymen ineens een soort discostamper hadden gemaakt.
En toch werkt het.
Brussels Is Haunted staat dichter bij het klassieke geluid: rinkelende gitaren, een stevige baslijn en die onmiskenbare stem van McCulloch.
Maar luister vervolgens naar The Honey en An Unstoppable Force. Dan hoor je hoe mooi de band tegenwoordig met ruimte en melodie omgaat. Vooral bij An Unstoppable Force zorgen strijkers voor een lichtere, bijna breekbare laag boven de melancholie.
Dat vind ik de interessantste ontwikkeling.
De darkwave en postpunk zitten nog steeds in het DNA, maar ze bepalen niet meer iedere seconde.
Er mag melodie binnen.
Er mag zelfs zonlicht binnen.
Maar nergens wordt het zo licht dat ik me afvraag of ik per ongeluk naar Coldplay op een terras in Marbella luister.
Dank u.
En dan Ian McCulloch.
Zijn stem is ouder geworden en juist daardoor interessanter. Minder glad, meer leven. Hij hoeft niet meer te klinken als de Ian van The Cutter of The Killing Moon. Die platen bestaan al.
Will Sergeant doet ondertussen iets vergelijkbaars met zijn gitaar. Nog steeds herkenbaar atmosferisch, soms dreigend, soms bijna glinsterend, maar nergens klinkt het alsof iemand een oude plaat uit 1984 probeert na te bouwen.
Lab Rats Ran gooit er zelfs een opvallende saxofoonsolo tegenaan, terwijl We Prayed In The Dark het album afsluit met gitaren, strijkers en opnieuw wat van die oude Bunnymen-duisternis.
En precies daar valt voor mij alles samen.
De Alternatieve Muziekman zegt
Na 46 jaar hoef je je verleden niet weg te gooien.
Je moet er alleen niet in gaan wonen.
Apples For Isaac begrijpt dat.
Dit is Echo & The Bunnymen in 2026: ouder, melodieuzer en lichter dan vroeger, maar nog steeds met genoeg schaduw in de hoeken.
Niet meer volledig dark.
Gelukkig ook nergens light.
Gewoon:
Bunnymen.
★★★★ – 4/5
Cijfer: 8,7/10
Ian McCulloch: ⭐⭐⭐⭐½
Will Sergeants gitaar: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐½
Donkerte: ⭐⭐⭐⭐
Licht: ⭐⭐⭐⭐
Nostalgiefactor: ⭐⭐⭐⭐
Vernieuwing: ⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐½
46 jaar geleden liepen Echo & The Bunnymen de duisternis in. Op Apples For Isaac hebben ze eindelijk een zaklamp meegenomen. Gelukkig zijn de batterijen niet sterk genoeg om alle schaduwen te laten verdwijnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten