Soft Cell – The Rainbow Room
Een mooie ballad, absoluut. Maar na The Space Inside ligt de lat inmiddels vervelend hoog
Soft Cell is bezig aan iets bijzonders.
Niet alleen omdat Danceteria op 25 september verschijnt en het laatste Soft Cell-studioalbum wordt, maar vooral omdat we inmiddels weten dat dit ook het muzikale afscheid is van Dave Ball, die in oktober 2025 overleed. Ball voltooide het album slechts twee dagen voor zijn overlijden. Marc Almond heeft inmiddels duidelijk gemaakt dat Soft Cell zonder Dave geen nieuwe studioplaat meer kan maken.
Dat gegeven hangt natuurlijk boven ieder nieuw nummer.
En nu is daar:
The Rainbow Room.
Een ballad.
Een mooie ballad zelfs.
Maar ik zit met een probleem.
Ik heb The Space Inside gehoord.
En die vond ik fantastisch.
Van de donkere nacht naar de 65ste verdieping
The Rainbow Room staat als zesde nummer op Danceteria en duurt een royale 5:45. Het album zelf is een liefdesbrief aan het New York van begin jaren tachtig, de stad waar Marc Almond en Dave Ball een belangrijk deel van hun muzikale identiteit ontwikkelden.
En The Rainbow Room bestaat natuurlijk echt: hoog boven Manhattan, in Rockefeller Center.
Marc Almond gebruikt het nummer voor een muzikale herinnering aan zijn bezoek aan de beroemde ruimte op de 65ste verdieping van 30 Rockefeller Plaza. De officiële albumbeschrijving noemt het een “shimmering ballad”.
Dat is eigenlijk precies wat ik hoor.
Glanzend. Weemoedig. Filmisch.
Alsof je 's avonds achter een groot raam staat en New York beneden je ziet bewegen.
De stem van Almond past daar uitstekend bij. Hij hoeft niet meer te bewijzen dat hij de jongen van Tainted Love is. Juist dat doorleefde in zijn stem geeft The Rainbow Room iets kwetsbaars.
En Dave Ball?
Die doet precies genoeg.
Elektronica die niet voortdurend om aandacht vraagt, maar de ruimte inkleurt.
Dat vind ik mooi.
Maar dan komt The Space Inside om de hoek kijken
En toch…
The Space Inside.
Sorry.
Dat nummer heeft mijn verwachtingen voor Danceteria behoorlijk verpest.
Daar hoorde ik dat donkere, decadente Soft Cell waar ik zo van houd. Het nummer neemt je mee naar het nachtleven van Manhattans Meatpacking District: leerbars, transgenderclubs, nachtelijke figuren en mensen die tussen verval en verlangen iets van verlossing proberen te vinden.
Dat nummer schuurt.
The Rainbow Room veel minder.
Hier is alles mooier.
Eleganter.
Romantischer.
En daardoor misschien ook iets veiliger.
Ik mis nét dat vreemde randje waardoor Soft Cell op zijn allerbest is.
Dat moment waarop je niet precies weet of je moet dansen, huilen of om drie uur 's nachts een club moet binnenlopen waarvan je ouders vroeger uitdrukkelijk hebben gezegd dat je er nooit naar binnen mocht.
Dat betekent niet dat dit minderwaardig is
Integendeel.
Na twee keer luisteren merk ik dat The Rainbow Room groeit.
De bijna zes minuten zijn niet hinderlijk. De sfeer krijgt juist tijd om zich te ontwikkelen. En als onderdeel van Danceteria begrijp ik het nummer waarschijnlijk nog beter.
Want dat album moet geen verzameling van veertien Tainted Loves worden.
Gelukkig niet.
Het wordt een nacht in New York.
Dan heb je donkere clubs nodig.
Dansvloeren.
Seks.
Verval.
Maar ook een moment waarop je boven de stad staat en even naar buiten kijkt.
Misschien is The Rainbow Room precies dát moment.
De Alternatieve Muziekman zegt
Mooie ballad.
Prachtige sfeer.
Marc Almond uitstekend.
Dave Ball subtiel en smaakvol.
Dus waarom geen 9,5?
Omdat Soft Cell mij kort geleden zelf heeft laten horen dat er nóg een verdieping boven zit.
The Space Inside had dat mysterieuze, duistere en licht ongemakkelijke dat mij onmiddellijk greep.
The Rainbow Room bewonder ik.
The Space Inside voelde ik.
Dat verschil is klein.
Maar bij muziek is dat kleine verschil soms bijna een hele ster.
Toch groeit mijn nieuwsgierigheid naar Danceteria met ieder nummer. Het album telt veertien tracks en wordt nadrukkelijk gepresenteerd als het definitieve afscheid van Soft Cell.
En als dit een van de rustigere momenten is?
Dan teken ik ervoor.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,6/10
Ballad: ⭐⭐⭐⭐½
Marc Almond: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dave Ball: ⭐⭐⭐⭐½
New York-sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Donkere Soft Cell-factor: ⭐⭐⭐½☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴⚪
Verwachting Danceteria: ⭐⭐⭐⭐⭐
The Rainbow Room is een mooie plek om even te zitten. Maar als ik moet kiezen, ga ik toch weer naar beneden, de donkere nacht in, naar The Space Inside. Daar is Soft Cell voor mij nét iets gevaarlijker — en dus beter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten