THE SNUTS – PTS
Geen idee wie die Snuts zijn? Na vier minuten wil je ze toch nog een keer horen
★★★★☆ 7,5/10
Soms krijg ik een nummer binnen van een band waarbij ik onmiddellijk denk:
Geen idee.
The Snuts?
Nooit echt gevolgd.
En met zo'n bandnaam verwacht je eerlijk gezegd eerder vier jongens die op zaterdagmiddag ergens in Glasgow uit een pub worden gezet dan een band die een behoorlijk sterk popliedje aflevert.
Maar dan begint PTS.
En binnen een halve minuut denk ik:
ja hoor, lekker.
Gitaren.
Een fijne melodie.
Een zanger met precies genoeg Brits accent.
En vooral dat gevoel waardoor je ineens weer begrijpt waarom Britpop en Britse gitaarmuziek zo verslavend kunnen zijn.
Eén klein probleem.
The Snuts zijn Schots.
Ze komen uit West Lothian. Dus voordat er boze Schotten bij De Alternatieve Muziekman aan de deur staan: met Britpop bedoel ik hier de muzikale traditie, niet dat ik Schotland stiekem naar Engeland heb verplaatst.
The Snuts bestaat uit onder anderen zanger Jack Cochrane, gitarist Joe McGillveray, bassist Callum Wilson en drummer Jordan Mackay. Op PTS hoor je precies waarom deze band zo makkelijk tussen indie en grote Britse gitaarpop kan bewegen. Qobuz
Het nummer heeft iets vertrouwds.
Een beetje The Kooks.
Een vleug Catfish and the Bottlemen.
Misschien ergens nog wat Courteeners.
En als we toch bezig zijn, staat Oasis natuurlijk vanuit de verte mee te kijken met de armen over elkaar.
Maar PTS wordt gelukkig geen verkleedpartij uit 1995.
Daarvoor klinkt de productie te modern en te helder. De gitaren hebben ruimte, de drums duwen het nummer lekker vooruit en Cochrane heeft zo'n stem die gemaakt lijkt voor een festivalweide waar een paar duizend mensen na twee bier besluiten dat ze het refrein al jaren kennen.
Dat bedoel ik positief.
PTS is onmiddellijk.
Je hoeft het nummer niet zes keer te horen voordat er ergens een verborgen kunstzinnige bedoeling uit de kast komt.
Geen IJslandse gletsjers deze keer.
Geen negen minuten wachten tot Jónsi een belletje laat rinkelen.
Gewoon:
gitaar erin.
Drums erbij.
Zingen.
En gáán.
Maar precies daar zit ook mijn kritiek.
Want heel verrassend is het allemaal niet.
The Snuts kennen hun Britse gitaarmuziek duidelijk goed en PTS bevindt zich comfortabel binnen die traditie. Misschien zelfs iets té comfortabel. Ik mis dat ene detail waardoor ik na twintig seconden zou kunnen zeggen:
dit kunnen alleen The Snuts zijn.
Dat onderscheid hoor ik nog niet voldoende.
En daarom zou ik hier zeker geen 9 van maken.
Zelfs een 8 vind ik nét te royaal.
Maar een 7,5?
Absoluut.
Want originaliteit is niet de enige reden om muziek op te zetten.
Soms wil je helemaal niet naar een revolutionaire nieuwe muziekstroming luisteren.
Soms wil je gewoon een gitaar horen.
Een goede melodie.
Een lekker refrein.
En na vier minuten denken:
nog een keer.
Dat doet PTS.
En The Snuts?
Die naam ga ik vanaf nu toch maar onthouden.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ 7,5/10
Melodie: ★★★★☆
Gitaarfactor: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★☆☆
Plus: heerlijk directe Britse gitaarpop
Min: klinkt soms wel erg vertrouwd
Voor liefhebbers van: The Kooks, Courteeners, Catfish and the Bottlemen en moderne Britpop
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: PTS vindt de Britpop niet opnieuw uit. Hoeft ook niet. The Snuts pakken een gitaar, zetten een lekkere melodie neer en vier minuten later wil ik weten wat ze nog meer gemaakt hebben. Missie geslaagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten