Roosbeef – De Leugen
★★★★½ – Een leugen klinkt bij Roos Rebergen bijna ongemakkelijk eerlijk
Ik heb bij Nederlandstalige muziek nogal eens een probleem.
Als ik de tekst onmiddellijk begrijp, hoor ik ook onmiddellijk wanneer er eigenlijk niets staat.
Een Engelstalige zanger kan nog wegkomen met een fraai uitgesproken broken heart in the pouring rain. In het Nederlands hoor je meteen dat iemand voor de driehonderdste keer met een gebroken hart in de regen staat.
En dan is er Roosbeef.
Bij Roos Rebergen luister ik juist naar de woorden.
De Leugen is daar opnieuw een prachtig voorbeeld van.
Het nummer is na Binnensmonds de tweede voorbode van het komende zesde studioalbum van Roosbeef. En opnieuw zit je binnen enkele regels in die merkwaardige wereld van Rebergen: herkenbaar en vervreemdend tegelijkertijd.
Dat kan zij.
Een gewone gedachte nét verkeerd neerzetten, waardoor hij ineens veel interessanter wordt.
Muzikaal past de band daar uitstekend bij. Geen productie die voortdurend roept: KIJK EENS HOE MOOI WIJ DIT HEBBEN GEMAAKT.
De instrumentatie geeft haar stem ruimte.
En die stem is essentieel.
Rebergen zingt niet gepolijst. Ze articuleert soms bijna alsof ze tijdens het zingen nog bedenkt wat ze eigenlijk van haar eigen woorden vindt. Daardoor ontstaat spanning tussen tekst en melodie.
Je hoort geen zangeres die een keurig liedje komt afleveren.
Je hoort iemand denken.
Dat maakt De Leugen voor mij veel interessanter dan een doorsnee Nederlandstalige popsingle.
Ook muzikaal zit er voortdurend iets onder de oppervlakte. Licht en donker lopen door elkaar. De melodie kan bijna vriendelijk klinken, terwijl de tekst ondertussen iets ongemakkelijks openlegt.
En dan die titel.
De Leugen.
Prachtig eenvoudig.
Want een leugen is zelden alleen maar onwaarheid. Soms vertel je hem om iemand anders te beschermen. Soms om jezelf te beschermen. En soms vertel je iets zo vaak dat je uiteindelijk nauwelijks meer weet waar de waarheid precies gebleven is.
Dat terrein past perfect bij Roosbeef.
De nieuwe muziek heeft bovendien een zwaardere achtergrond. Tijdens het maken van nieuw materiaal overleed bandlid en vriend Tom Pintens. Rebergen trok zich daarnaast een periode terug. Je hoeft die geschiedenis niet op ieder akkoord te plakken, maar het geeft de combinatie van lichtheid en donkerte wel extra betekenis.
Wat ik vooral sterk vind: Roosbeef probeert daarvan geen zwaar monument te maken.
Er blijft lucht.
Eigenzinnigheid.
Absurditeit.
Want verdriet betekent niet dat ieder nummer zes minuten lang in zwart gekleed bij een piano hoeft te zitten.
Gelukkig maar.
De Alternatieve Muziekman zegt
De Leugen bevestigt waarom Roosbeef zo'n aparte plek inneemt in de Nederlandse muziek.
Niet omdat niemand anders Nederlandstalige indiepop maakt.
Maar omdat bijna niemand klinkt alsof Roos Rebergen de tekst had kunnen schrijven.
Dat is uiteindelijk misschien het grootste compliment.
Je herkent haar.
De zinnen.
De timing.
Die merkwaardige mengeling van humor, ongemak, kwetsbaarheid en melancholie.
En ondertussen is De Leugen ook gewoon een heel goed liedje.
Na Binnensmonds maakt dit mij vooral nieuwsgierig naar dat zesde album.
★★★★½ – 4,5/5
Cijfer: 9,0/10
Tekst: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐½
Melodie: ⭐⭐⭐⭐½
Eigenzinnigheid: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nederlandstalige factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Emotie: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐½
Het nummer heet De Leugen. Typisch Roosbeef eigenlijk: een liedje over een leugen maken dat uiteindelijk vooral heel eerlijk aanvoelt.
https://youtu.be/lOzzV0ID9M0?si=gVlQkH37Cpdb1JWk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten