Hamish Hawk – Intriguer/Tenderness
Patrick Wolf! Dát was de naam die ik zocht
★★★★½ 8,5/10
Soms zit er tijdens het luisteren een artiest in je hoofd waarvan de naam maar niet wil komen.
Je hoort een stem.
Je kent dat gevoel.
Je weet ongeveer waar in je platenkast je moet zoeken.
Maar die naam?
Weg.
Bij Intriguer/Tenderness van Hamish Hawk had ik dat onmiddellijk.
Nick Cave?
Ja, een beetje.
David Bowie?
Zeker.
Maar er zat nóg iemand in.
En ineens viel het kwartje:
Patrick Wolf.
Dát is hem.
Niet omdat Hamish Hawk Patrick Wolf probeert na te doen. Maar die combinatie van artpop, chamberpop, theater en een stem die van ieder woord een kleine voorstelling maakt, brengt me onmiddellijk bij Wolf.
En daarmee wordt Intriguer/Tenderness ineens nog interessanter.
Hamish Hawk komt uit Edinburgh en zijn muziek wordt vaker omschreven als chamberpop en alternatieve/indierock. Op deze nieuwe titeltrack kiest hij bovendien voor een duidelijker synthgedreven geluid. Het nummer hoort bij zijn gelijknamige album, dat voor 2 april 2027 staat aangekondigd. enola.be
Maar genres vertellen maar de helft.
Want Hawk zingt niet gewoon.
Hij acteert.
Zijn stem is donker en nadrukkelijk aanwezig. Het ene moment hoor ik de plechtige dreiging van Nick Cave, vervolgens iets van de elegante vervreemding van David Bowie en dan ineens die excentrieke, romantische dramatiek van Patrick Wolf.
Vooral die laatste vergelijking blijft hangen.
Wolf kon een popnummer laten klinken alsof er achter de zanger tegelijkertijd een klein orkest én een toneelgezelschap stond te wachten.
Hawk heeft dat ook.
Alles lijkt nét iets groter dan noodzakelijk.
Een woord krijgt extra nadruk.
Een melodie neemt onverwacht een afslag.
Een synthesizer verschijnt waar een gewone gitaarband waarschijnlijk gewoon nog een gitaar had neergezet.
Heerlijk.
Daar komt het concept van Intriguer/Tenderness nog bij. Hawk beschrijft twee kanten van zichzelf: de grotere, dominante podiumpersoonlijkheid tegenover zijn zachtere en kwetsbaardere kant buiten het podium. Die tegenstelling vormt de basis van het komende album. Republic of Music
En precies die tweestrijd hoor ik in deze muziek.
Stoer en kwetsbaar.
Donker en speels.
Intellectueel en toch melodieus.
Dit is artpop die niet vergeten is dat het tweede deel van dat woord nog altijd ‘pop’ is.
Gelukkig maar.
Mijn kritiek blijft wel staan.
Hamish Hawk kan soms zó nadrukkelijk bezig zijn met Hamish Hawk zijn dat je bijna de neiging krijgt hem een stoel aan te bieden.
Ga even zitten, jongen.
Een gewone melodie mag ook.
De theatrale zang, bijzondere woorden en rijke arrangementen vragen behoorlijk wat aandacht. Het gevaar is dat je het nummer vooral interessant gaat vinden, terwijl ik uiteindelijk door muziek geraakt wil worden.
Daarom blijft mijn cijfer 8,5 en wordt het nog geen 9.
Maar saai?
Geen seconde.
Sterker nog: na drie luisterbeurten hoor ik nog steeds nieuwe details.
En die vergelijking waar ik eerst niet op kwam?
Die schrijf ik nu met dikke letters op:
PATRICK WOLF.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ 8,5/10
Stem: ★★★★★
Artpop: ★★★★½
Chamberpop: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★½
Plus: theatraal, intelligent en muzikaal rijk
Min: soms iets te nadrukkelijk kunstzinnig
Ik hoor: Patrick Wolf, Nick Cave en David Bowie
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★½
Geen opmerkingen:
Een reactie posten