Editors – Seriously
Mond open, nummer erin en je proeft onmiddellijk Editors. Alleen hebben ze vandaag de beige stiften meegenomen
Laat ik beginnen met een bekentenis die niemand zal verbazen:
ik heb een enorme zwak voor Editors.
Dus wanneer er een nieuwe single verschijnt, gaat die onmiddellijk aan. Geen wachtrij. Geen democratische inspraak.
Seriously.
En binnen een paar seconden weet ik:
Editors.
Heel veel Editors zelfs.
Die donkere bariton van Tom Smith, de melancholie, de ruimtelijke productie en die typische spanning tussen elektronica en gitaar. Het DNA is volledig aanwezig.
Alleen heeft iemand vandaag tegen de band gezegd:
doe maar rustig.
Heel rustig.
De beige stiften
Seriously kiest duidelijk niet voor de aanval.
Waar Editors op nummers als Papillon, Munich of recenter Rush spanning kan creëren door ritme, synthesizers en gitaren tegen elkaar aan te laten schuren, gebeurt hier bijna het tegenovergestelde.
Het tempo blijft beheerst.
De zang krijgt veel ruimte.
De elektronische lagen liggen netjes achter Smith en bouwen vooral sfeer op. De dynamiek groeit wel, maar nergens wordt de deur uit zijn scharnieren getrokken.
Muzikaal kleuren ze vier minuten lang behoorlijk braaf binnen de lijntjes.
Met beige stiften.
En beige kan best mooi zijn.
Maar het blijft beige.
Die stem redt natuurlijk een hoop
Want laten we wel wezen:
Tom Smith kan dit.
Zijn stem heeft voldoende gewicht om zelfs een relatief eenvoudig arrangement interessant te houden. Vooral in de lagere registers klinkt hij prachtig donker en vertrouwd.
En juist omdat de instrumentatie zich inhoudt, hoor je goed hoeveel sfeer hij met kleine veranderingen in zijn stem kan creëren.
Geen vocale acrobatiek.
Geen uithaal omdat de producer na drie minuten nog een climax nodig had.
Beheerst.
Dat past bij het nummer.
Maar tegelijkertijd mis ik wrijving.
Ik wil ergens een synthesizer die ineens gemeen wordt.
Een gitaar die door het keurige oppervlak heen snijdt.
Een drum die onverwacht harder binnenkomt.
Iets.
Goed is niet hetzelfde als spannend
En dat is mijn probleem met Seriously.
Ik vind het goed.
Sterker nog: zet dit nummer 's avonds op met een goede koptelefoon en die donkere Editors-sfeer werkt uitstekend.
De productie heeft ruimte. De kleine elektronische details zijn mooi geplaatst en Smith klinkt fantastisch.
Maar Editors heeft de lat zelf veel hoger gelegd.
Ik weet hoe deze band kan klinken wanneer er écht spanning ontstaat.
Dan krijg je dat heerlijke gevoel dat schoonheid en dreiging tegelijkertijd uit de speakers komen.
Hier krijg ik vooral schoonheid.
Netjes verpakt.
Strik erom.
Bedankt.
De Alternatieve Muziekman zegt
Misschien is Seriously binnen de context van de aankomende plaat precies het rustige moment dat nodig is.
Niet ieder nummer hoeft Papillon II te zijn.
Gelukkig niet.
Een album heeft ademruimte nodig en Editors hoeft na zoveel jaren ook niemand meer te bewijzen dat ze een enorme climax kunnen bouwen.
Maar als losse single?
Dan blijf ik iets gereserveerder.
Seriously is onmiskenbaar Editors.
En voor mij betekent dat automatisch dat er genoeg te genieten valt.
Alleen mis ik vandaag het gevaar.
Dat onverwachte moment.
De muzikale kras over het nette oppervlak.
Dus ja:
mond open.
Seriously erin.
En onmiddellijk proef ik Editors.
Maar ik had er graag een beetje peper op gehad.
★★★★☆ – 4 van de 5 sterren
Cijfer: 8,2/10
Tom Smith: ⭐⭐⭐⭐⭐
Editors-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐½
Synthesizers: ⭐⭐⭐⭐☆
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
Dynamiek: ⭐⭐⭐½☆
Wrijving: ⭐⭐⭐☆☆
Verrassing: ⭐⭐⭐☆☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐☆
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴⚪
Seriously is Editors met de lichten gedimd en de scherpe voorwerpen veilig opgeborgen. Mooi, donker en uitstekend gezongen. Maar van een van mijn favoriete bands verwacht ik soms nét iets meer dan keurig binnen de lijntjes kleuren. Volgende keer graag die zwarte stift weer, heren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten