Kingfishr – How Lonely
Wat een bijzondere dag. En dan komt Kingfishr ook nog even het toetje brengen.
Sommige dagen met nieuwe muziek zijn ploeterdagen.
Vier nummers luisteren, drie vergeten en bij nummer vier jezelf afvragen waarom je niet gewoon The National hebt opgezet.
Vandaag dus niet.
Black Doldrums vond mijn zwakke plek. Crystal Eyes deed het doodleuk nog een keer. Agnes Obel stuurde me vervolgens haar sprookjesbos in.
En dan komt als laatste Kingfishr binnenlopen met How Lonely.
Nou vooruit.
Doe het toetje ook maar.
Kingfishr is inmiddels natuurlijk geen onbekende meer. Het Ierse trio heeft in korte tijd een behoorlijk eigen geluid opgebouwd: folk als fundament, akoestische instrumenten, grote melodieën en Eddie Keoghs stem die altijd klinkt alsof hij niet zomaar iets zingt, maar het dringend aan iemand kwijt moet.
How Lonely is daar bijna het schoolvoorbeeld van.
Het begint relatief klein. Je hoort de banjo voorzichtig in de intro en de akoestische instrumenten geven Keogh alle ruimte.
En dan die stem.
Daar zit meteen iets in.
Geen vocale acrobatiek. Geen zanger die na twintig seconden alvast wil bewijzen hoeveel octaven hij beheerst.
Keogh vertelt.
En het verhaal is eigenlijk heel eenvoudig: onbeantwoorde liefde. Hoe eenzaam moet je eigenlijk worden voordat je iets voor die ander betekent?
Au.
Kingfishr weet gelukkig dat zo'n tekst niet geholpen wordt door er onmiddellijk een compleet symfonieorkest achter te parkeren.
Dus bouwen ze.
Langzaam.
De akoestische gitaar krijgt gezelschap. Het ritme wordt steviger. De achtergrondzang verschijnt. De ruimte wordt steeds groter.
En uiteindelijk krijg je dat typische Kingfishr-moment waarop een persoonlijk liedje ineens klinkt alsof duizenden mensen het tegelijkertijd kunnen zingen.
Dat vind ik misschien wel hun grootste kwaliteit.
Ze maken folk, maar denken in grote ruimtes.
Een liedje begint aan een keukentafel en eindigt op een festivalveld.
Dat is bij How Lonely opnieuw goed te horen. De band speelde het nummer dit jaar al regelmatig live en juist dat grote, gezamenlijke karakter bleek daar goed te werken.
Is het verrassend?
Eigenlijk niet.
Kingfishr vindt hier geen nieuw genre uit. Ze weten inmiddels gewoon ontzettend goed wat Kingfishr moet zijn.
En soms is dat genoeg.
Sterker nog: vandaag is het precies wat ik nodig had.
De Alternatieve Muziekman zegt
Wat een bijzondere dag nieuwe muziek.
Van donkere postpunk naar vroege-Simple-Mindsgevoelens, via het sprookjesbos van Agnes Obel naar drie Ieren die met een banjo en een gebroken hart de deur dichtdoen.
How Lonely is het toetje.
En gelukkig niet zo'n modern restauranttoetje met één framboos, drie stipjes saus en een rekening van achttien euro.
Nee. Gewoon de hele schaal.
Kingfishr doet waar Kingfishr goed in is: klein beginnen, emotie laten groeien en uiteindelijk de ramen openzetten.
★★★★★ – 5/5
Cijfer: 9,4/10
Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Folkgevoel: ⭐⭐⭐⭐⭐
Emotie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Meebrulfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Het nummer heet How Lonely. Maar na zo'n muziekmiddag voel ik me muzikaal vooral uitstekend gezelschap. En Kingfishr? Die mochten vandaag het licht uitdoen.https://youtu.be/pdWh982UxQg?si=tyF_Ta9aSX9qFZT6
Geen opmerkingen:
Een reactie posten