Wasia Project – Nocturne
Een prachtige nachtelijke reis – en eentje waarvan je eigenlijk niet wilt dat hij eindigt
Sommige bands moeten nog bewijzen hoe goed ze zijn. Wasia Project heeft inmiddels het tegenovergestelde probleem: ik weet al hoe goed ze kúnnen zijn.
Vorig jaar legden Olivia Hardy en Will Gao de lat bij mij behoorlijk hoog. Ik verwacht dus die typische Wasia-momenten: een piano die ineens de hoofdrol opeist, elektronica die botst met strijkers, een ritme dat onverwacht verschuift of een nummer dat groter eindigt dan het begon.
Op Nocturne gebeurt dat gelukkig regelmatig.
Het debuut telt twaalf nummers en duurt bijna vijftig minuten. Dat alleen al bevalt me. In een tijd waarin sommige nummers afgelopen zijn voordat mijn koffie doorloopt, durft Wasia Project muziek weer ruimte te geven.
En die ruimte wordt benut.
2515 zet meteen de toon. Een constante elektronische puls en mineurakkoorden vormen de basis, maar daar worden stemmen en strijkers langzaam bovenop gestapeld. Het nummer groeit daardoor van nachtelijke elektronica naar iets bijna orkestrals.
Daarna trekt Vogue de deur van de nachtclub verder open. Synthesizers en strijkers bewegen tegen de strakke percussie in. Vervolgens doet Whale Call precies het tegenovergestelde: minder drukte, meer lucht en Olivia's stem vooraan. Dat contrast is belangrijk. Nocturne is geen album dat vijftig minuten dezelfde sfeervolle truc herhaalt.
En dan Bleeding Gold.
Ik noemde het eerder koper in plaats van goud. Daar blijf ik bij. Maar binnen het album werkt het beter. Na het kleinere Whale Call begrijp ik de gladdere productie en grotere beweging beter. Het nummer krijgt hier een functie.
Halverwege wordt Nocturne voor mij interessanter. Voices In My Head bouwt vanuit relatieve rust naar een veel grotere vocale uitbarsting, terwijl Strike Me Down From Heaven juist spanning creëert en bijna filmisch wordt.
En dan Moon Goddess.
Instrumentaal. Piano. Viool. Ruimte.
Precies hier hoor ik waarom Wasia Project bijzonder kan zijn. Ze durven een nummer niet vol te stoppen. Stilte wordt onderdeel van het arrangement en na alle elektronica voelt die ruimte ineens enorm.
Stay brengt daarna de menselijke kwetsbaarheid terug. De zang blijft centraal terwijl de productie er langzaam omheen groeit. Vervolgens neemt Nightingale bijna vijf minuten de tijd voordat Wildfire de plaat juist groot en ritmisch afsluit.
Daar zit voor mij de kracht van Nocturne: de dynamiek tussen klein en groot.
Piano tegenover synthesizer.
Stilte tegenover beats.
Olivia's kwetsbare stem tegenover breed uitwaaierende arrangementen.
Slaapkamer tegenover dansvloer.
Toch geen vijf sterren.
Soms hoor ik namelijk iets té duidelijk hoe zorgvuldig alles is geproduceerd. Ik mis af en toe de rafelrand van hun beste werk: dat moment waarop piano, elektronica en stemmen elkaar niet netjes aanvullen maar een beetje in de weg zitten.
Maar toen Wildfire afgelopen was, dacht ik wel:
Hè? Zijn we er al? Ik wil verder.
En bij een album van bijna vijftig minuten is dat een behoorlijk compliment.
De Alternatieve Muziekman zegt
Nocturne is geen verzameling van twaalf sfeervolle liedjes. Het is een album dat beweegt: van elektronische nachtclub naar piano, van strijkers naar stilte en uiteindelijk weer naar een groot slot.
Niet alles is goud. Bleeding Gold blijft voor mij een beetje koper.
Maar de hele nacht?
Die is behoorlijk mooi.
★★★★☆ 4/5
Cijfer: 8,5/10
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dynamiek: ⭐⭐⭐⭐½
Stemmen: ⭐⭐⭐⭐⭐
Arrangementen: ⭐⭐⭐⭐½
Wrijving: ⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nachtelijke koptelefoonfactor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Nocturne duurt bijna vijftig minuten. Het beste compliment kwam na minuut vijftig: waarom houdt-ie nou al op?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten