Agnes Obel – The Meaning of Flowers
★★★★ – In een klein hoekje groeit een compleet sprookjesbos
Sommige albums moet je niet beoordelen na drie nummers.
The Meaning of Flowers is daar een prachtig voorbeeld van.
Je moet niet even Blood So Red aanklikken, daarna Laymelli en vervolgens besluiten dat je Agnes Obel wel begrepen hebt.
Nee. Koptelefoon op. Vanaf nummer één. En niet aankomen.
Want dit is geen verzameling van twaalf losse liedjes. Het voelt als één lange wandeling door hetzelfde mysterieuze sprookjesbos.
Bij opener The Meaning of Flowers gaat het hek open. Zachte synthesizers, harpachtige klanken en Obels stem trekken je langzaam naar binnen. Daarna komt Laymelli, dat ik eerder al prachtig vond. De stemmen vloeien bijna samen met de elektronische strijkers. Pitchfork vergelijkt de werking van haar stem zelfs met Elizabeth Fraser van Cocteau Twins: woorden worden soms ondergeschikt aan klank en gevoel.
Dat hoor ik.
Je hoeft bij Agnes Obel niet ieder woord te verstaan.
Je moet haar voelen.
En dan Gemini. Wat een schoonheid. Haar stem beweegt bijna als een extra instrument door de muziek. Never Been laat vervolgens piano en elektronica voorzichtig tegen elkaar aanschuren.
Niets wordt groot omdat het groot móét zijn.
Alles blijft beheerst.
En precies halverwege staat Blood So Red.
Voor mij een van de absolute hoogtepunten. Piano en tikkende percussie geven het nummer een bijna rituele beweging, terwijl viool en stem eromheen kronkelen.
Daar is mijn sprookjesbos weer.
Alleen staan de bomen inmiddels dichter bij elkaar.
Dat is misschien wel de kracht van het album: donkerte is overal, maar ergens tussen de takken blijft licht zichtbaar. Die gedachte komt ook terug in andere besprekingen van de plaat.
Muzikaal is The Meaning of Flowers elektronischer dan Myopia. Synths en samples krijgen meer ruimte, maar piano blijft aanwezig. Gastmuzikanten voegen onder meer viool, lapsteel, fluit, saxofoon, harmonium en percussie toe.
En toch hoor je zelden: hé, daar komt een saxofoon!
Alles zit ín het landschap.
Dat vind ik knap.
Maar waarom dan vier sterren en geen vijf?
Omdat deze betovering soms ook de beperking van het album is. Obel blijft zo zorgvuldig binnen haar eigen wereld dat ik af en toe verlang naar één nummer dat plotseling een raam openzet.
Een rafelrand.
Een onverwachte uitbarsting.
Iets wat dat prachtige bos even flink door elkaar schudt.
De Alternatieve Muziekman zegt
The Meaning of Flowers is geen album voor de shuffleknop.
Verboden zelfs.
Van de eerste tot de laatste noot luisteren, anders mis je de bedoeling.
Het album gaat over geboorte, groei, verandering en verbondenheid, maar Obel legt niets met een markeerstift uit. Ze maakt een wereld en laat ons er zelf doorheen lopen.
Laymelli en Blood So Red zijn voor mij de grote bomen in dat bos, maar zonder de kleinere nummers eromheen zouden ze minder indrukwekkend zijn.
En na de afsluitende Faustian Deal begrijp ik vooral één ding:
je hoeft niet altijd het licht vol aan te zetten om iets zichtbaar te maken.
Soms is een klein hoekje genoeg.
★★★★☆ – 4/5
Cijfer: 8,8/10
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Piano & elektronica: ⭐⭐⭐⭐⭐
Samenhang: ⭐⭐⭐⭐⭐
Mysterie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dynamische verrassing: ⭐⭐⭐⭐
Sprookjesbos: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Agnes Obel neemt je mee een donker sprookjesbos in. Het bijzondere is niet dat je na twaalf nummers de uitgang hebt gevonden. Het bijzondere is dat je eigenlijk nog helemaal niet naar huis wilt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten