Manchester Orchestra – Colly Strings (Reimagined)
Bijna twintig jaar later wordt een oud nummer niet afgestoft, maar opnieuw gevoeld
Manchester Orchestra duikt opnieuw het eigen verleden in en geeft met Colly Strings (Reimagined) een bijna twintig jaar oud nummer een prachtig tweede leven.
Sommige bands brengen een oude opname opnieuw uit, zetten er remastered achter en hopen dat we allemaal enthousiast onze portemonnee trekken.
Manchester Orchestra doet gelukkig iets anders.
Colly Strings (Reimagined) pakt een nummer uit de begintijd van de band en bekijkt het opnieuw vanuit het heden. Het origineel verscheen in de vroege jaren van Manchester Orchestra en belandde ook op debuutalbum I’m Like a Virgin Losing a Child.
Bijna twintig jaar later klinkt dezelfde compositie ineens alsof er een ander licht in de kamer brandt.
En precies dát vind ik interessant aan die Reimagined-reeks van Manchester Orchestra.
Want een goed liedje is geen museumstuk.
De basis van Colly Strings blijft herkenbaar, maar de nieuwe versie is ruimer, warmer en vooral bedachtzamer. Waar het jonge Manchester Orchestra nog regelmatig leek te denken dat emotie uiteindelijk vooral betekende dat de versterker harder moest, begrijpt de oudere band dat stilte minstens zoveel lawaai kan maken.
Andy Hull is daarbij natuurlijk het middelpunt.
Zijn stem draagt inmiddels bijna twintig jaar extra leven mee. Je hoort niet alleen de melodie, maar ook de afstand tot de jongen die het nummer ooit schreef. Dat maakt deze uitvoering voor mij interessanter dan wanneer Manchester Orchestra simpelweg had geprobeerd het oude geluid exact na te bouwen.
Muzikaal begint het klein.
De instrumenten krijgen lucht en Hull hoeft nergens onmiddellijk naar een climax toe. Gitaar, piano en atmosferische lagen worden niet als muur neergezet, maar voorzichtig over elkaar geschoven.
Daardoor hoor je beter hoe sterk de melodie eigenlijk is.
En vervolgens doet Manchester Orchestra iets waar de band bijzonder goed in is:
bouwen.
Niet met een hijskraan, maar laag voor laag.
De spanning groeit. Hull gaat meer geven. De instrumentatie wordt voller. Wat eerst bijna breekbaar klinkt, krijgt langzaam gewicht.
Maar het mooie is dat de band nergens vergeet waar het nummer vandaan kwam.
Dat vind ik ook zo aantrekkelijk aan deze nieuwe Reimagined-opnamen. Bij I Can Barely Breathe (Reimagined) hoorde je eerder al hetzelfde principe: niet proberen jonger te klinken, maar juist accepteren dat je inmiddels andere muzikanten en andere mensen bent.
Ouder worden als voordeel.
Wie had dat gedacht.
En bij Colly Strings werkt het misschien nog beter, omdat het oorspronkelijke nummer zelf al die typische Manchester Orchestra-eigenschap had: kwetsbaarheid die ieder moment kan omslaan in iets enorms.
De Alternatieve Muziekman zegt
Dit is hoe je oud werk opnieuw moet opnemen.
Niet omdat het origineel gerepareerd moet worden.
Het origineel mankeert niets.
Maar bijna twintig jaar later kun je hetzelfde lied anders begrijpen.
Colly Strings (Reimagined) klinkt ruimer, volwassener en emotioneler zonder sentimenteel te worden. Andy Hull zingt niet alsof hij terug wil naar zijn jongere zelf.
Hij kijkt hem even aan.
En speelt vervolgens verder.
★★★★½ – 4,5/5
Cijfer: 9,2/10
Stem Andy Hull: ⭐⭐⭐⭐⭐
Opbouw: ⭐⭐⭐⭐⭐
Dynamiek: ⭐⭐⭐⭐½
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Reimagined-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Manchester Orchestra bewijst dat een oud liedje niet jonger hoeft te worden om opnieuw te leven. Soms moet je het gewoon bijna twintig jaar laten rijpen en Andy Hull opnieuw voor de microfoon zetten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten