The Sick Man Of Europe – Eyeless/Mindless
Alsof de jonge Dave Gahan in 1981 een verkeerde kelderdeur opent en besluit daar maar te blijven
Bij sommige nummers heb je maar een paar seconden nodig voordat er iemand anders door je hoofd loopt.
Bij Eyeless/Mindless van The Sick Man Of Europe is dat voor mij:
de jonge Dave Gahan.
Niet de stadion-Gahan met ontbloot bovenlijf en armen die complete mensenmassa's besturen.
Nee.
De jonge Dave.
De donkere clubs. Het begin van Depeche Mode. Toen synthesizers nog klonken alsof ze 's nachts in een leeg fabriekspand waren achtergelaten en niemand precies wist of je erop moest dansen of er bang voor moest zijn.
En dat bedoel ik als een groot compliment.
De machine wordt weer aangezet
The Sick Man Of Europe komt uit Londen en beweegt zich ergens tussen postpunk, krautrock, synthpunk en donkere elektronica. Op 25 september verschijnt het nieuwe album The Intermittent Signal. Eyeless/Mindless staat daarop als zesde van acht nummers.
De band beschrijft het nieuwe album als een plaat waarop de machinale ritmes intensiever zijn geworden, maar waar tegelijkertijd meer melodie in de arrangementen is gekomen.
En juist die combinatie hoor ik hier terug.
Machine én melodie.
De ritmes zijn strak en repetitief. Niet op een saaie manier, maar hypnotiserend. De bas en elektronica lijken voortdurend hetzelfde donkere tunneltje in te lopen.
En je loopt er gewoon achteraan.
Verstandige mensen zouden waarschijnlijk omkeren.
Dave Gahan, maar dan niet letterlijk
Mijn associatie met de jonge Dave Gahan zit vooral in de zang en de houding van het nummer.
Die donkere, afstandelijke voordracht.
Weinig versiering.
Geen zanger die iedere emotie met drie uitroeptekens aan je uitlegt.
De stem blijft bijna koel terwijl de muziek eronder steeds ongemakkelijker wordt.
Dat doet me denken aan die periode waarin Depeche Mode langzaam ontdekte dat een synthesizer niet alleen vrolijke bliepjes kon maken, maar ook kon klinken alsof er iets heel vervelends in de kelder stond te wachten.
Toch is The Sick Man Of Europe geen Depeche Mode-kopie.
Daarvoor is Eyeless/Mindless veel hoekiger.
Kaler.
Meer postpunk.
Meer motoriek.
En minder geïnteresseerd in een klassiek poprefrein.
Herhaling als wapen
Wat mij vooral bevalt, is de wrijving.
Dit nummer wil niet voortdurend aardig gevonden worden.
De ritmes blijven doorduwen. Elektronische geluiden schuren langs elkaar. De zang ligt er bijna als een extra instrument bovenop.
Dat past ook bij de bredere aanpak van de band. Hun eerdere werk werd al gekenmerkt door motorische beats, dreunende elektronica en repetitieve zangfrasen die bijna mantra's worden.
Precies dát maakt deze muziek interessant.
Want wanneer je alle scherpe randjes van postpunk afschuurt, houd je uiteindelijk gewoon keurige synthpop over.
Hier zitten de scherpe randjes er gelukkig nog aan.
En dat album dan?
Eerder hoorde ik Chromophobia en daar werd ik al behoorlijk enthousiast van.
Nu Eyeless/Mindless erbij.
Dan begint 25 september ineens interessant te worden.
The Intermittent Signal telt acht nummers en wordt door de band zelf omschreven als muziek van verzet, met thema's rond vervreemding, technologie, gemeenschap en een wereld die steeds verder lijkt te versplinteren.
Zware kost.
Gelukkig kun je er ook gewoon uitstekend donker bij kijken.
De Alternatieve Muziekman zegt
Eyeless/Mindless raakt een zwakke plek.
Donkere elektronica.
Postpunk.
Machinebeats.
Herhaling.
Een stem die me onmiddellijk aan de jonge Dave Gahan doet denken.
En vooral: sfeer.
Geen retrofeestje waarbij iemand voor de zekerheid een synthesizer uit 1982 op tafel heeft gezet.
The Sick Man Of Europe gebruikt die oude Europese postpunktaal en maakt er iets eigentijds, kouds en onrustigs van.
Daar wil ik meer van horen.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,3/10
Postpunk: ⭐⭐⭐⭐⭐
Darkwave: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synths: ⭐⭐⭐⭐½
Machinebeat: ⭐⭐⭐⭐⭐
Zang: ⭐⭐⭐⭐½
Wrijving: ⭐⭐⭐⭐⭐
Jonge-Dave-Gahan-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Depeche Mode-gevoel: ⭐⭐⭐⭐½
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Albumverwachting: ⭐⭐⭐⭐⭐
En dan zie ik het voor me: Londen, ergens rond middernacht. Een kelder, één flikkerende tl-buis, een drumcomputer die koppig door blijft tikken en achter de microfoon iemand die verdacht veel doet denken aan een jonge Dave Gahan. Buiten is het 2026. Binnen had het zomaar 1981 kunnen zijn. Alleen klinkt Eyeless/Mindless te onrustig om werkelijk uit het verleden te komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten