PTOF van Synthetic Shadows klinkt alsof iemand een oude kelder vol synths heeft opengetrokken en daar per ongeluk een halve Depeche Mode-geest heeft losgelaten.
En ja… die stem. Die hangt er duidelijk boven. Niet één-op-één kopie, maar je hoort het meteen. Dat donkere, licht slepende, afstandelijke dat ergens tussen melancholie en dreiging in zit. Alleen: waar Depeche Mode het altijd nét dat extra laagje emotie en finesse geeft, blijft “PTOF” iets meer aan de oppervlakte hangen.
Muzikaal zit het goed. Koude synths, een strakke beat en een sfeer die ergens tussen darkwave en EBM in zweeft. Het nummer heeft iets van die typische nachtelijke drive: je ziet het al voor je, rookmachines, blauwe lichten en mensen die net iets te serieus kijken terwijl ze bewegen op de maat.
Alleen mist het net dat ene moment. Dat haakje. Dat stukje magie waardoor je denkt: ja, dit is meer dan alleen een goede imitatie. Nu blijft het hangen in degelijk. En dat is eigenlijk zonde, want de ingrediënten zijn er wel.
Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,5
Hitpotentie: 6,7
“PTOF” bewijst vooral dat een goede sfeer nog geen klassieker maakt — maar het komt wel in de buurt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten