One on One van Europe is zo’n nummer waarbij je na een halve minuut denkt: ja hoor, ze leven nog. En ze doen… precies wat je verwacht.
“One on One” klinkt alsof de jaren tachtig nooit zijn weggegaan. Grote gitaren, een refrein dat zijn best doet om stadiongroot te zijn en Joey Tempest die nog altijd zingt alsof hij elk moment een windmachine in z’n gezicht krijgt. En ergens is dat ook wel charmant. Een beetje alsof je een oude leren jas weer aantrekt en denkt: dit zat eigenlijk best lekker.
Alleen… het voelt ook een beetje alsof de tijd hier stil heeft gestaan. Het nummer doet niets verkeerd, maar ook niets verrassends. Alles klinkt vertrouwd, misschien zelfs té vertrouwd. Alsof Europe zichzelf nog één keer opnieuw speelt, maar dan zonder dat gevoel van urgentie dat hun oude werk zo sterk maakte.
Muzikaal zit het ergens tussen hun eigen verleden en de veilige kant van stadionrock. Een beetje Bon Jovi zonder de grootste hooks, een beetje Foreigner zonder de echte klassiekers. Het kabbelt, het knalt een beetje, maar het blijft nergens echt hangen.
Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,5
Hitpotentie: 6,2
“One on One” bewijst vooral dat nostalgie leuk is — maar niet altijd genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten