Dreams van Meg Lui met Sufjan Stevens is zo’n cover waarbij je eerst denkt: blijf alsjeblieft van het origineel af. Want Dreams van The Cranberries is ongeveer heilig terrein. Dat nummer zit voor altijd vast aan de stem van Dolores O’Riordan, aan jeugd, aan melancholie en aan het gevoel dat de jaren negentig soms veel mooier waren dan we toen zelf doorhadden.
Maar gek genoeg werkt deze versie verrassend goed. Niet omdat Meg Lui probeert Dolores na te doen — gelukkig niet — maar juist omdat ze het nummer veel kleiner maakt. Minder springerig, minder uitbundig, meer alsof iemand het midden in de nacht nog één keer voor zichzelf speelt. En dan komt Sufjan Stevens erbij, met die fluisterstem van hem die altijd klinkt alsof hij ieder moment kan verdwijnen in een wolk van verdriet en herfstbladeren.
Daardoor krijgt “Dreams” ineens een heel andere lading. Waar het origineel nog iets had van verliefdheid en opluchting, voelt deze versie eerder als terugkijken op iets moois dat je allang kwijt bent. Alsof iemand zich realiseert dat het geluk waar het nummer ooit over ging alleen nog bestaat als herinnering. Dat maakt het tegelijk prachtig en een beetje gevaarlijk, want voor je het weet zit je op een regenachtige avond weer oude foto’s terug te kijken.
Muzikaal blijft alles klein en subtiel. Een beetje gitaar, wat zachte toetsen, genoeg ruimte voor stilte. Dat is slim, want hierdoor krijgen die stemmen alle aandacht. Vooral Sufjan voegt iets toe: hij maakt het nummer niet mooier, maar wel kwetsbaarder. Alsof hij de glans van het origineel voorzichtig heeft weggehaald en alleen de emotie heeft laten liggen.
V
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,0
Deze versie van “Dreams” wil niet beter zijn dan het origineel. Gelukkig maar. Het probeert alleen iets anders te voelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten