Trying Times (Live) van James Blake is zo’n nummer waarbij je na dertig seconden vergeet waar je was, wat je aan het doen was en waarom je eigenlijk überhaupt muziek had opgezet. En dat is misschien wel het grootste compliment dat je kunt geven.
“Trying Times” klinkt live nog fragieler dan op plaat. Alsof het nummer ieder moment kan breken, maar dat net niet doet. Alleen piano, een beetje elektronica en die stem van James Blake die klinkt alsof hij ergens tussen hoop en vermoeidheid hangt. Het is klein, maar tegelijkertijd ook enorm. Precies dat soort tegenstrijdigheid waar hij al jaren meester in is.
een fantastisch kleinood. En dat klopt. Dit is geen nummer dat schreeuwt om aandacht, geen track die zichzelf belangrijk probeert te maken. Integendeel, het voelt bijna alsof je er per ongeluk naar luistert. Alsof je een repetitie binnenloopt en ineens iets hoort wat eigenlijk niet voor jou bedoeld was.
Wat deze live-versie zo sterk maakt, is de stilte. De ruimte tussen de noten. De manier waarop Blake durft te vertragen zonder dat het saai wordt. Dat is iets wat maar weinig artiesten kunnen. Het heeft iets van Bon Iver, maar dan nog minimalistischer. Of zelfs een beetje Sufjan Stevens in zijn meest breekbare momenten.
Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 5,8
“Trying Times” bewijst vooral dat James Blake soms het meeste zegt door bijna niets te doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten