G.O.D. And The Broken Ribs van Jack White klinkt alsof iemand een kerk heeft afgebrand, de resten in een garage heeft gegooid en vervolgens is begonnen aan een jamsessie met te veel versterkers en te weinig slaap. En natuurlijk bedoelen we dat positief, want Jack White doet eigenlijk al twintig jaar niets anders dan chaos organiseren alsof het een kunstvorm is.
Vanaf de eerste seconde zit “G.O.D. And The Broken Ribs” vol met die typische Jack White-ingrediënten: schurende gitaren, een ritme dat net niet lekker loopt maar daardoor juist spannend wordt, en een stem die klinkt alsof hij ieder moment kan omslaan van fluisteren naar totale hysterie. Alsof iemand in een oude bluesplaat een stopcontact heeft gevonden.
Het nummer voelt een beetje als een kruising tussen de gruizige rock van The White Stripes, de opgefokte chaos van zijn soloplaten en een bluespredikant die op zondagmorgen nét iets te veel espresso op heeft. White slingert losse riffs, schreeuwen en half verstaanbare teksten door elkaar alsof hij wil kijken hoeveel spanning hij in drie minuten kan proppen voordat de boel uit elkaar valt.
En eerlijk is eerlijk: soms klinkt het allemaal alsof Jack White zelf ook niet precies weet waar het nummer heen moet. Maar dat is tegelijk precies de charme. Bij veel rockmuziek hoor je tegenwoordig dat alles netjes is dichtgetimmerd, strak geproduceerd en vooral veilig gehouden. Jack White heeft daar duidelijk geen zin in. Hij laat liever wat rafelranden zitten. Alsof hij denkt: perfectie is voor Coldplay, ik wil gewoon dat het leeft.
Het is ook typisch zo’n nummer dat live waarschijnlijk beter werkt dan op plaat. Op een festival, ergens laat op de avond, met een band die volledig ontspoort en Jack White die eruitziet alsof hij ieder moment een gitaar door een monitor wil gooien. Dan snap je ineens weer waarom hij nog altijd een van de interessantste figuren in de rockmuziek is. Niet omdat alles wat hij maakt geweldig is, maar omdat hij tenminste nog probeert iets kapot te maken.
:
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 6,3
“G.O.D. And The Broken Ribs” is geen nummer dat netjes in de maat blijft lopen. Het struikelt, schreeuwt, breekt wat meubels en gaat dan gewoon weer verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten